[Intro – กระซิบ] ปัง! ใครยิง? ไม่รู้ ปัง! ใครตาย? ไม่รู้ ปัง! ใครขาย? ไม่รู้ แต่ทุกคนรู้ว่า... ปืนยังอยู่ [Verse 1] ผลิตปืน ขายปืน ซื้อปืน เก็บปืน ล็อกปืน ปลดล็อกปืน ปัง! แล้วบอกว่า “อย่าให้เกิดอีก” [Chorus – ตะโกนสลับกระซิบ] เมื่อไร? เมื่อไร? เมื่อไรปืนจะหมดโลก? หมดโรงงาน! หมดโกดัง! หมดกระสุน! หมดคำว่า “มันเป็นอุบัติเหตุ” โอ้—โอ้—โอ้— ถ้าไม่มีปืน เราจะยิงใคร? ถ้าไม่มีปืน เราจะกลัวใคร? ถ้าไม่มีปืน บางที... คนอาจต้อง คุยกัน! [Verse 2] เด็กถามแม่ “ทำไมเขาตาย?” แม่ตอบ “เพราะมีปืน” เด็กถามต่อ “แล้วทำไมมีปืน?” แม่เงียบ เพราะผู้ใหญ่ ไม่มีคำตอบ [Bridge – พูดเร็วขึ้น] ปืนมีไว้ป้องกัน ปืนมีไว้ป้องกัน ปืนมีไว้ป้องกัน แล้วทำไม คนที่ถือปืน ถึงต้องป้องกัน ตัวเอง จากคนที่ถือปืน? ฮา— ฮา— ฮา— [Final Chorus] เอาปืนไปไว้ไหน? บนพิพิธภัณฑ์? หลังตู้กระจก? เขียนป้ายว่า “สิ่งประดิษฐ์โบราณ ที่มนุษย์เคยใช้ฆ่ากัน” เมื่อไร? เมื่อไร? เมื่อไรปืนจะหมดโลก? ฉันไม่อยากฟัง เสียงปังอีกแล้ว ฉันอยากฟัง เสียงคนหัวเราะ ฮา—ฮา—ฮา—ฮา— [ตัดฉับ เหลือเสียงเด็กพูดเบา ๆ] “วันนี้ไม่มีใครตายใช่ไหม?”
