[Instrumental Intro] [4 bars — restrained dark piano, fabric movement, low cello pulse, no vocals] [Spoken Intro] [Deep calm male voice, close-mic] Nie przebrałaś mnie. Ja naprawdę lubiłem te koszule. Bo pierwszy raz nie wyglądałem jak ktoś, kogo trzeba się bać. Wyglądałem jak mężczyzna. [Verse 1] [Low controlled storytelling rap] Znałaś mnie w czarnym dresie, z tuszem wbitym pod skórę. Blizny wchodziły pierwsze, ja chwilę później za nimi. Ty — kwiaty, paznokcie, włosy, każdy szczegół trzymał fason. Ja — ciężkie dłonie i przeszłość, której nie dało się wyprasować. Pamiętam pierwszą koszulę: biała, prosta, dobry krój. Stanęłaś za mną przed lustrem, jakbyś widziała więcej niż ja. Poprawiłaś mi kołnierz, wygładziłaś materiał na plecach. A ja, pierwszy raz od dawna, nie wyglądałem jak problem. [Pre-Chorus] [Drums thin out] Nie chodziło o markę. Nie chodziło o krój. Chodziło o twój wzrok, gdy mówiłaś: „dobrze wyglądasz”. Koszula nie skryła przeszłości — przestała tylko mówić pierwsza za mnie. [Chorus] [Low, melodic rhythmic chant] Koszula i dres — dwa życia na jednym karku. W jednej patrzyłaś z dumą, w drugiej znał mnie każdy zaułek. Koszula i dres — jeden człowiek, dwa odbicia. Nie brałem ubrań z twoich dłoni. Brałem lepszą wersję życia. [Verse 2] [Fuller organic drums, darker, tense delivery] Szliśmy obok siebie między ludzi, jakby świat znał dla nas stół. Ty wyglądałaś jak porządek. Ja już nie jak cudzy błąd. I dlatego tak bardzo pamiętam tamten ranek... Kołnierz osobno przy łóżku. Rękaw pod krzesłem. Kilka dziur. Guziki na podłodze. Nożyczki na blacie. Czerwony lakier. Metal. Chłód. Cięłaś białą tkaninę, jakbyś kroiła mnie. Jakbyś rozbierała na części faceta, którym chciałem być. Nazajutrz założyłem dres. Nie z buntu. Nie na złość. Po prostu stary ja został jeszcze w jednym kawałku. [Pre-Chorus] [Short silence, distant scissors click] Kilka dni później przyniosłaś nową. Ten sam rozmiar, lepszy krój. Pocałunek. „Przepraszam”. Dawałaś, niszczyłaś... i naprawiałaś znów. A ja wierzyłem, że z nowym materiałem, wraca też tamten człowiek. [Chorus] [Low, melodic rhythmic chant, wider drums] Koszula i dres — dwa życia na jednym karku. W jednej patrzyłaś z dumą, w drugiej znał mnie każdy zaułek. Koszula i dres — jeden człowiek, dwa odbicia. Nie brałem ubrań z twoich dłoni. Brałem lepszą wersję życia. [Bridge] [Drums drop out, low cello and fabric tension] Nożyczki przecięły materiał. Ale nie przecięły tego, kim jestem. Dres nauczył mnie przetrwania. Koszula — nie pochylać pleców. Ty pokazałaś mi mężczyznę, którego wcześniej nie umiałem znać. Ale żaden cudzy wzrok... nie powinien decydować, czy jeszcze nim jestem. [Final Chorus] [Full organic drums, restrained low doubles, empowering] Koszula i dres — dwa światy pod jedną skórą. Jeden nauczył mnie przetrwania. Drugi iść z podniesioną głową. Koszula i dres — dzisiaj oba są już mną. Nie muszę zrzucać swojej ulicy, żeby wyglądać jak ktoś. [Spoken Outro] [Beat cuts out. Dry, close male voice, very calm and resolved] Koszula wisi obok dresu. Nożyczki... zostały u ciebie. A człowiek, którego próbowałaś dawać mi i odbierać... Wyszedł ze mną. [Clothes hanger moves, one unresolved cello note slowly fades] [End]
