Przy Wioli dzień ucieka w mig, Z nią się nie nudził nigdy nikt! Sypie żartami, goni strach, Gdy się uśmiecha, pęka dach. Ma w sobie prąd, szalony bieg, Z nią nie usiedzi żaden człek. Gdy ona wchodzi, znika nudny cień, W wielką przygodę zmienia zwykły dzień. Wiola, Wiola, iskra nasza, Do zwariowanego świata zaprasza! Pracowita, uśmiechnięta w głos, Z nią zawsze piękny jest nasz los. Gdy jest obok, żyje cały dom, Z nią czysta radość płynie w krąg! Od samego rana rąk nie żałuje, Ciągle coś tworzy, w biegu planuje. Pracuje za trzech, nie zwalnia na krok, Rozjaśni uśmiechem największy mrok. A kiedy sił braknie i wieczór się zbliża, Nakarmi z serca, zmęczenie ucisza. Gdy ona wchodzi, znika nudny cień, W wielką przygodę zmienia zwykły dzień. Wiola, Wiola, iskra nasza, Do zwariowanego świata zaprasza! Pracowita, uśmiechnięta w głos, Z nią zawsze piękny jest nasz los. Gdy jest obok, żyje cały dom, Z nią czysta radość płynie w krąg! Nie ma minuty na smutek i żal, Z Wiolą ruszamy przed siebie, w dal. Ona nakręca ten cały nasz świat, Zostawia w sercu najcieplejszy ślad. Wiola, Wiola, iskra nasza, Do zwariowanego świata zaprasza! Pracowita, uśmiechnięta w głos, Z nią zawsze piękny jest nasz los. Gdy jest obok, żyje cały dom, Z nią czysta radość płynie w krąg!
