[Couplet 1] In het zachte schijnsel van middernacht, staat zij stil, rebels, vrij,Zwarte kanten stof hult haar in een heilige taal, een devies.Straps spannen als poëzie, onuitgesproken woorden, maar wel begrepen,Fishnet syntaxis tekent haar heupen, een taal die zo goed voelt, ongeëvenaard. Honger ligt op haar lippen, een stil verzoek, een speelse suggestie,Garter belts – ronde haakjes – ondersteunen de nacht met precisie.Heilige naden, als gebeden, genaaid in haar silhouet,Ze knielt in dromen, haar lichaam een gebed dat ze vergeten is te vertellen. (Instrumentale pauze: zachte gitaarakkoorden met ambient synths, sfeer wordt introspectief) [Couplet 2] Ik zie hoe stof haar houding met opzet omlijst, heel bewust,Zelfverzekerdheid verwerkt in toeval, een waarheid die ze durft te tonen.Een houding vol kracht, de hoek, de stance – haar stille kunst,Laat mijn blik toegeven met één enkele blik, een kloppend hart. Elasticiteit buigt en breekt alle regels die ik dacht te kennen,Haar lichaam, een thesis – complex, gelaagd, rauw en echt.Lees elke lijn die ze onuitgesproken achterlaat in haar textiel,Verlies mezelf in patronen, verdwaal in haar stille geloof. (Instrumentale pauze: ritmische percussion wordt toegevoegd, spanning bouwt op) [Refrein] Het spant strak over haar rondingen, een delicate, krachtige kunst,Een dunne lijn tussen aanbidding en angst, een trillend hart.Zijde aan de oppervlakte, een storm eronder, een verborgen verhaal,Ze draagt haar trauma als kant op haar tanden – rauw, echt, voelbaar. Het spant strak over haar rondingen, een sprong van geloof en angst,Angst geweven in draden, geloof in wat haar dichtbij houdt.Ik volg de contouren, vraag me af wat echt is – wat ik voel,Is dit verleiding of haar manier om te helen? (Instrumentale uitbarsting: klimt naar een hoogtepunt met harmonieën) [Couplet 3] Ze zegt: “Ik ben geen kledingstuk dat je kunt bezitten,”Toch nodigt ze mijn ogen uit om haar te verbeelden als een koninkrijk.Macht in haar houding, in elke sierlijke vertoning van fluweel,Ze kiest telkens waar de stof haar gezicht toont. Haakjes aan haar kousen, haakjes in mijn gedachten,Verstrengelde verbondenheid die ik vind in draden.Elke haak, een metafoor – vasthouden, loslaten, en weer vastpakken,Kleine metalen verhalen van controle, verteld in goud. (Instrumentale pauze: spookachtige gitaarmelodie) [Couplet 4] Ze lacht om mijn paniek, een sprankel in haar blik,Overdressed in al mijn zorg, gevangen in haar val.Ze haalt haar schouders op, “Het is maar stof, maar een fase,” zegt ze,Maar haar blik bevat een oorlog – stil, diep en vurig. Schande genaaid in de zoom, geschiedenis bromt in haar edelsteen,Ze is zowel het mes als het verband – kalm en rauw tegelijk.Het ontkleden van doctrines die ik ooit als waarheid zag,Ontvouwt lagen van haar veerkrachtige jeugd. (Instrumentale pauze: zachte cymbals en ambient geluiden) [Refrein] (krachtig en emotioneel; alles zwelt samen) Het spant strak over haar rondingen, een delicate, krachtige kunst,Een dunne scheidslijn tussen aanbidding en angst, een trillend hart.Zijde aan de oppervlakte, een storm eronder, een verborgen verhaal,Ze draagt haar trauma als kant op haar tanden – rauw, echt, voelbaar. Draad voor draad draait ze de woorden om,Trek me dichterbij, vraag me wat ik voel – wat bevestigt.Ben ik haar aan het opmaken of haar aan het zien helen? (Instrumentale uitbarsting: volle band, gelaagde harmonieën, opbeurend) [Bridge] (stem: bedachtzaam, licht gedempt; instrumenten worden zachter, focus op zang) Wie heeft de controle als de rits omhoog gaat?Neemt ze het terug of maakt ze gewoon haar excuses?Is verlangen een taal die ze opnieuw moet leren?Want elke stille grens werd ooit verbrand. Ik zie de geest van wie ze moest zijn,Staat in de spiegel en kijkt naar mij.Lingerie als liturgie, zacht en streng,Een toevluchtsoord genaaid in elke draai. (Instrumentale pauze: spaarzame gitaar, subtiele percussion) [Refrein] (krachtig en bevrijdend; emotionele climax) Het spant strak over haar rondingen, een delicate, krachtige kunst,Een dunne scheidslijn tussen aanbidding en angst, een trillend hart.Zijde aan de oppervlakte, een storm eronder, een verborgen verhaal,Ze draagt haar trauma als kant op haar tanden – rauw, echt, voelbaar. Draad voor draad draait ze de woorden om,Trek me dichterbij, vraag me wat ik voel – wat bevestigt.Ben ik haar aan het consumeren of haar aan het helen? (Instrumentale opbouw naar de laatste climax) [Outro] (zachte, tedere stem; instrumenten langzaam wegvallend) In haar aanwezigheid wordt stof meer dan materiaal,Een verhaal, een stille verklaring – zo surrealistisch.Gevlochten met draden van pijn, kracht en gratie,Een ontembare, gelaagde getuigenis – haar eigen heilige ruimte.
