Σκιές με τυλίγουν, σαν πέπλο σιωπής, η ανάσα μου χάνεται σε άγνωστη γη. Μια φωνή με καλεί, από βάθος ψυχής, σαν προσευχή που δεν βρίσκει θεό. Στο σκοτάδι βαδίζω, με βήμα βαρύ, η μνήμη μου στάζει σαν δάκρυ κρυφό. Κι η καρδιά μου φλέγεται, ζητάει λυτρωμό, μα το φως με προδίδει ξανά. Η καρδιά μου φλέγεται, σε δρόμους χαμένους, το φως με προδίδει, μα στέκω ακόμα εδώ. Σαν κραυγή που σκίζει τον ουρανό, η αγάπη μου χάνεται, μα δεν σβήνει. Σαν τραγούδι που μένει μετέωρο, σε θάλασσες πόνου, σε κύματα μνήμης. Κι αν η μοίρα με δικάσει, θα σταθώ με φωνή που δεν λυγίζει. Κι αν η νύχτα με σκεπάσει, θα ανάψω φωτιά που δεν σβήνει. Κι αν όλα χαθούν, θα μείνει η φωνή μου, να ψιθυρίζει το όνειρο που δεν πρόλαβα να ζήσω.
