Strofa 1 Ώρες στέκεται εκεί, ο χρόνος κυλά σιγά, η ράμπα είναι κλειστή, μα η θέληση γερά. Ένα γεια, ένα χαμόγελο — καμιά φορά φτάνει αυτό, ο σεβασμός δίνει στο δύσκολο μεροκάματο ανθρώπινο πρόσωπο. Refren Από τη ράμπα ξεκινάει — όχι στον δρόμο, φίλε μου καλό, που φωνάζουμε για λίγο και φεύγουμε μετά και οι δυο. Αν μου δείξεις πως με βλέπεις, τότε ξέρω πως με νιώθεις: Δεν κουβαλάμε μόνο τόνους — κουβαλάμε εμπιστοσύνη. Από τη ράμπα ξεκινάει. Strofa 2 Ανάμεσα σε φρένα και φορτίο, πίεση κάθε λεπτό, μα στο τέλος όλοι θέλουμε το ίδιο ακριβώς: να γυρίσουμε σωστοί στο σπίτι, εκεί που περιμένει η οικογένεια να μας δει. Η δουλειά φέρνει περηφάνια, μα η ανθρωπιά δίνει ζωή. Refren Από τη ράμπα ξεκινάει (ναι, έτσι πρέπει να γίνει), σεβασμός αντί για άγχος — σήμερα και κάθε μήνη. Αν μου δείξεις πως με βλέπεις, τότε ξέρω πως με νιώθεις: Δεν κουβαλάμε μόνο τόνους — κουβαλάμε εμπιστοσύνη. Από τη ράμπα ξεκινάει. Bridge Ένα «ευχαριστώ» στο ξεφόρτωμα, ένας καφές όσο περιμένεις — έτσι γράφονται ιστορίες, όχι μόνο χαρτιά που υπομένεις. Finale Από τη ράμπα ξεκινάει — ο δρόμος για κατανόηση αληθινή, όταν συναντιόμαστε με αξιοπρέπεια, όχι με πίεση βαρειά. Ο σεβασμός ξυπνά τον κόσμο και τον κρατά ενωμένο ξανά, στη ράμπα — εκεί ξεκινάνε όλα πραγματικά.
