[Vers 1] Takk, Solmøy, for ditt rare smil, For at du gjev på staden kvil. Eg tenkjer på det og får mot, og lekamen vert lett på fot. [Vers 2] For blikket er du skjønn som få. I synet vil du lenge rå. Og når du lettar opp din dør er det som morgon som gjer før. [Vers 3] Du løfter ved å gjere kry som var ein vekst i morgongry. Ditt ljos er som ein tanke fått som kringsett er av lyseblått. [Vers 4] Du er meg nær når eg er svak. For, du er der at du står bak når eg igjen lyt samla meg, og reiser meg, og tar på veg. [Vers 5] Eg aktar deg, du gjev meg glød som var eg korn med draum om brød. Eg ber om å få sjå deg att. Sånn er det med ein spire fatt.
