[Verse 1] Albet Sancti Isaaci templum in frigida nebula, super mole nive cooperta stat Petrus excelsus. Per diurnum crepusculum transeunt homines, velut ante eum ad examen sistantur. [Verse 2] Tu quoque sic stabas, spumis undisque perfusus, supra obscuram planitiem surgentium undarum. Frustra te minabatur miser Eugenius, furore correptus, iraque plenus. [Chorus] Petre! Per nebulas, per saecula volas! Urbs abit, umbrae transeunt— tu solus manes, aeneus, porrecta manu super undas! [Verse 3] Stabas inter clamores fremitusque, dum corpora caderent aciei relictae. Quorum sanguis in nivibus fumavit, fulsit, nec polum terrae liquefacere potuit. [Verse 4] Mutabantur circum te generationes, saecula strepitu praeteribant. Domus surgebant, velut sata tua, et urbs crescebat sub aspectu tuo. [Chorus] Petre! Per nebulas, per saecula volas! Urbs abit, umbrae transeunt— tu solus manes, aeneus, porrecta manu super undas! [Verse 5] Equus tuus saeva pede premebat serpentis nexus, sub eo frustra curvati. Ille calcabat, ille stabat, dum saecula circum te volvebantur. [Verse 6] At urbs septentrionalis velut spectrum nebulosum, nos homines sicut umbrae per somnium transimus. In crepusculo evanescunt vultus et voces, et frigida nebula vestigia nostra celat. [Verse 7] Solus tu per saecula, immotus, coronatus, porrecta manu, super equum volas. Dum mundus abit et umbrae pereunt, aeneus adhuc supra undas imperas! [Final Chorus] Petre! Per nebulas, per saecula volas! Urbs abit, umbrae transeunt— tu solus manes, aeneus, porrecta manu super undas!
