
Aku eling... Aku eling... Aku pernah berlari di kota yang tak pernah tidur, mengejar sesuatu yang bahkan tak kukenal namanya. Lalu lelah datang tanpa mengetuk, membuatku duduk, mendengar suara dada. Ada yang hilang tanpa kusadari, bukan uang, bukan waktu, bukan wajah. Ternyata aku kehilangan diriku, di antara target yang tak pernah selesai. Tapi malam ini aku berhenti, bukan karena kalah, bukan karena lelah. Aku berhenti karena ingin mendengar, suara yang sejak awal sudah ada. Aku eling! (Eling!) Aku ngerti! (Ngerti!) Aku mulih! (Mulih!) Aku utuh! (Utuh!) Biyen aku mlayu adoh nggoleki jawaban, nguber-nguber sing jenenge kesuksesan. Nanging tambah dhuwur tambah adoh soko omah, tambah rame nanging ati tambah sepi. Aku tau whedi kelangan, whedi ketinggalan, nganti lali carane ngrasake dalan. Nanging saiki aku eling, ora perlu paling, cukup ngerti sopo aku, cukup mulih neng ati. Ora kudu menang, ora kudu paling dhuwur, sing penting ora kelangan awakku sing jujur. Lepas iku dhudu kalah, lhoro iku guru, kangen iku bukti yen aku isih butuh mulih. Aku ora perlu mbalik, aku mung perlu ngerti. Aku ora perlu nguber, aku mung perlu mulih. Aku eling! (Eling!) Aku ngerti! (Ngerti!) Aku mulih! (Mulih!) Aku utuh! (Utuh!) Aku tidak lagi berlari dari masa lalu, aku membawanya seperti akar yang tersembunyi. Aku tidak lagi takut pada kehilangan, karena yang penting tidak pernah benar-benar pergi. Soko kutho tekan ndeso, soko ndeso tekan kutho, aku saiki ngerti ora ono sing kudu dipilih. Siji bumi, siji napas, siji lakon, aku ora lali, ora ilang. Aku bukan orang yang menang. Aku bukan orang yang kalah. Aku hanya manusia yang akhirnya berhenti bertanya, dan mulai mendengar. Aku eling... Aku ngerti... Aku mulih... Aku utuh... AKU ELING! (ELING!) AKU NGERTI! (NGERTI!) AKU MULIH! (MULIH!) AKU UTUH! (UTUH!)

