
Dank Mij Aan Blaffers
Hé, blaf Blaf Blaf Hé, blaf Blaf Blaf Blaf Een pact, een deal. Dominant moet je niet wezen maar zijn en men dreigt van ons. Met pijn en we bijten. Maar weinigen weten wij bluffers blaffen maar. Helpen elkaar, tanden ontbloot, vaak gebeten en klappen staan klaar Muilkorf en ketting, beide zijn los voor haar want ze liep geen gevaar. Hulphond en samen, maar wie vals is de klos Ik speel met de kat we hadden een bos Pak je wet als politie komt. We bellen wat handhavers af en avond wordt zwart Ze ziet niets, is van vrijheid beroofd. Maar onderschat nooit de bitch niet een teef. Ze ademt en leeft. Ze brak en ze gaf net zo opgefokt straat, steen perk en we leerde blaffen beroven en blaffer zonder de vrouwen Brede hoofden, koppen en spieren kijken zo diep vezels vreten geen honden maar we lieten haar. Net niet. Genoeg uit onze onderwereld, en blaffend spot het gekef zo diep Beneden de horizon, oeh liggen de doden, zo diep. Maar schiet je kogels niet door mij. Voor mij misschien. Wat heeft ze gehoord of gezien? Pitbulls en Labradoodle hazewinden [oedels van vuilnisbakken en import in spieren. Bluf en pleaser, een teazer, haai baai en hulp of toch rechterhand. Kiezen die kant. Tippen elkaar, tanden ontbloot, vaak gebeten staan ze met anderen, dreigend gevaar. Aangelijnd in het bos. Muilkorf en ketting, beide zijn los, zo ook mijn kogels, mijn vrienden zijn kostgangers van de gemeente en Gods vreemde vogels. Hulphond en samen, maar wie vals is de klos Speel met de kat met U heb je er wat aan Pak de lijn en hij komt op z'n padje dan De avond wordt zwart En zo wij dus ook als honden van de nacht kleuren ogen mee maar hulphond ziet niets. Houd wacht. Twee m'n jongens hebben een breed hoofd En ze kijken zo diep Her eyes on our soul she loved us we know De wereld, haar kwispel als onze grom zo diep Blaffen. Bommen. Blaf Blaf. Beneden de horizon, oeh liggen verhalen van doden, maar elkaar als pact. Geen hulphond van node. De pit zit erin, de muilkorf geen zin Ze zijn niet getemd, grenzeloos afgestemd Blijf zitten. De baas roept: En hij zegt He. Heb jij de underdogs, pitbulls, een rat Ik ben veilig met ze, no enkel shot allemaal verkapt poedel en dan de roedel veilig blaft zwart Aaien, paaien, bijten, graaien, pissen met je poten omhoog en een hulphond erbij als boom. Blaf Blaf Blaf Blaf we beschermde haar. Rustig hier een lijn. Laat haar maar los. En dat was echt. Wij zorgen van binnenuit. Respect, code eer likt t icoon. Samen? Dat doe je gewoon. Zo niet dan had je geen keuze. En doggiestyle ben je een kameleon tegelijk Blaf, al maakt stiekem haar blaffer ons maf vrouwtje hazewond normaliseren toen ze eenmaal hapte dat wij mensen zijn een lange zitting, wel lease, geen ketting of straf. Anders was ze al af. Maar voor een hulphond zij wij pitties toch de zware, lonze wil onze wet al bellen we niet meer onder Ede, het staartje tot in den eindes van ons uit de nacht haar enige Ware. Haar mond en mand. Haar God, doet hij het niet. Dan maken wij van kant. De hulphond houdt tegen.

