بلبل وانگ گلاب دے پھلّ اتے، اسیں مست ہو کے سدا چہکنے ہاں ۔ ساڈے چمن نوں کوئی برباد کر دے، اسیں گلے لگّ کے مرنا جاننے ہاں ۔ مٹی وطن دی ہے سرمہ اکھیاں دا، اسیں ورتیئے جگہ ممیریاں دی ۔ جیکر انھے نوں کجھ نہ نظر آوے، نور چاننا وی کرنا جاننے ہاں ۔ ربی نور اے وطن دی شمع کیتی، سدا ویکھیئے ایس دے جلویاں نوں ۔ اسیں وانگ پروانیاں دیوانیاں دے، دھڑ دھڑ آ کے سڑنا جاننے ہاں ۔ گنگا جمنا ویکھے نے تر تر کے، اسیں تارو ہاں ساریاں پانیاں دے ۔ وگدے خون دے ہون دریا بھاویں، سرخرو ہو کے ترنا جاننے ہاں ۔ شیر وطن دے بندے کرائے دے نہیں، ٹکڑے جگر دے لڑے میدان اندر ۔ ٹھنڈ دلاں دی نور ہے اکھیاں دا، دم وطن دا بھرنا جاننے ہاں ۔ پاکستان اک شیراں دی جوہ سمجھو، کی چلا جائیگا گدڑ بھبکیاں توں ۔ اپنی زمیں نوں خون دی نمی دے کے، لالو لال اسیں کرنا جاننے ہاں ۔ اسیں یاراں دے یار دل بند وی ہاں، بانہہ 'چ بانہہ پا کے ٹرنا آنودا اے ۔ جدوں ہتھ توں کوئی ہتھیار بندا، دو دو ہتھ وی تے کرنا جاننے ہاں ۔
