Chiara sta dinto ’a cassa dieci ore senza parlà Luca corre cu ’a pizza sotto ’a pioggia d’’a città. Duie lauree appese comme fotografie ’e guaie nu monolocale piccerillo ma ’o core è grande assai. Sopra ’a libreria nu barattolo ’e latta ogni moneta cade comme ’na speranza fatta. Ritornello ’O barattolo d’’e suonne sona piano dint’’a sera ogni sordo è ’na rinuncia ma ’a speranza nun se perde. Na settimana ’e mare sotto ’e stelle ’e ll’Universo pe’ ricurdà a stu core ca campà nun è soffrì. Verse 2 L’aereo vola lento e ’e Maldive se ne vann’ sotto ’o cielo blu scuro comme ’nu suonno luntan’. Ma ’o destino cambia rotta senza dicere pecché guerra, paura, silenzio e ’a notte senza cchiù café. Chiedono aiuto ’a gente ma arrivano sulo parole parole senza core che fanno chiagnere ’o sole. Ritornello ’O barattolo d’’e suonne tremma forte dint’’a mano ma Chiara e Luca sanno ca l’ammore nun è vano. Pure si ’o munno è duro e nun tene pietà duie core abbracciate so’ già felicità. Finale E quanno tornano a casa senza parlà cchiù cu nisciuno capiscono ’na cosa ca vale cchiù ’e mille suonne. ’O barattolo resta llà sopra ’a libreria ma ’o vero viaggio era ’a vita loro insieme.