[Verse 1] Każdy z nas ma w sobie jakiś strach, niby stoi prosto, a w środku pęka jak szkło. Każdy ma ranę, co nie chce się goić, i noc, w której chciał po prostu zniknąć. Za maską śmiechu często kryje się ból, bo łatwiej udawać, niż przyznać: „nie mam sił”. Świat ci mówi – „musisz być twardy”, a serce i tak pęka po cichu, bez skargi. --- [Refren] Każdy niesie swój krzyż, jedni w ciszy, drudzy na głos. Każdy ma w sobie ten dym, co dławi, gdy brak tchu i słów. Nie ma prostych dróg — życie nie zna reguł i snów. Każdy walczy, jak umie — by przetrwać ten głupi cud. --- [Verse 2] Nie jeden tu padł, zanim się podniósł, nie jeden śmiał się, choć w środku tonął. Za plecami plotki, z przodu mur, a w głowie głos: „jeszcze spróbuj, choć ból”. Nie ma bohaterów — są tylko ludzie, co codziennie gaszą pożary w sobie. Jedni piją, drudzy piszą, trzeci milczą, bo każdy ma swój sposób, by nie zwariować z ciszą. --- [Refren] Każdy niesie swój krzyż, jedni w ciszy, drudzy na głos. Każdy ma w sobie ten dym, co dławi, gdy brak tchu i słów. Nie ma prostych dróg — życie nie zna reguł i snów. Każdy walczy, jak umie — by przetrwać ten głupi cud. --- [Bridge] I choć czasem myślę: „mam dość już”, to wiem, że nie mogę się cofnąć znów. Bo jeśli coś boli — to znaczy, że żyję, a póki bije serce — to jeszcze walczę z tym światem, jak ty. --- [Refren – Final] Każdy niesie swój krzyż, choć nikt nie prosił, by żyć. Każdy ma w sobie swój dym, i swoje piekło pod skórą i sny. Nie ma prostych dróg — ale póki idę, to wiem: że jeszcze gram, bo każdy o coś walczy — tak jak ja.
