Ey su, sen ki hayatın ta kendisisin, Yüzyılların şahidi, her damlanda bir sır. Kurumuş toprağa can veren, bitkiye can katan, Sonsuz döngünün sessiz ve güçlü fısıltısı. Dağların zirvesinden usulca süzülürken, Dere olup coşarken, ırmak olup akarken. Her zerrende bir yaşam filizlenir, Sonsuzluğa doğru akan bir zaman misali. Denizlerin maviliğinde saklısın, Okyanusların derinliğinde bir bilinmez sır. Bazen bir gözyaşında, bazen bir yağmur damlasında, Kimi zaman bir nehrin kalbinde atıyorsun. Sen yokken hayat durur, nefes kesilir, Her zerre çatlar, bir çöl olur bu dünya. Sen varken umut yeşerir, her an yeniden başlar, Ey su, sen ki hayatın kaynağısın, varlığın şükür sebebi.
