Bir yolcu vardı, eski bir çantayla, şehir şehir dolaşırdı. Cebinde küçük bir saat taşır, her akşam ona bakardı. Bir gün düştü küçük bir köye, akşam güneşi inerken. Meydanda yaşlı bir adam gördü, eski bir saati tamir ederken. Yol uzun, gece kısa, kim bilir bizi ne bekler? Bir saat durur, bir kalp atar, zaman yine yolunu bulur. Yol uzun, dünya büyük, her kapının ardında bir hikâye var. Sen yürürsen, ben yürürsem, bir gün yollar bizi buluşturur. Yaşlı adam dedi: „Gel otur, sana bir şey anlatacağım. Bu saat yıllardır çalışmaz, ama ben onu yine kurarım.” Yolcu güldü: „Neden uğraşırsın? Zaman zaten durmuyor ki.” Adam dedi: „Saat bozulabilir, ama umut bozulmamalı.” Yol uzun, gece kısa, kim bilir bizi ne bekler? Bir saat durur, bir kalp atar, zaman yine yolunu bulur. Yol uzun, dünya büyük, her kapının ardında bir hikâye var. Sen yürürsen, ben yürürsem, bir gün yollar bizi buluşturur. Sabah olunca yolcu kalktı, çantası yine omzundaydı. Yaşlı adam saati verdi ona: „Belki şimdi senin zamanındır.” Yol uzun, gece kısa, ama korkma, devam et. Bir saat durur, bir kalp atar, hayat yeniden başlar elbet. Yol uzun, dünya büyük, her kapının ardında bir hikâye var. Sen yürürsen, ben yürürsem, belki yarın başka bir yerdeyiz. Yolcu yürüdü sabaha karşı, eski saat cebinde. Saat hâlâ çalışmıyordu, ama yol devam ediyordu.
