Տող 1 Գիշերվա լույսի տակ թվերն են ինձ տանում, Արվեստս փոխում եմ մի արագ, դատարկ կանչով։ Յուրաքանչյուր հրապարակում՝ աղոթք, մի փոքր խաղ, Ու մտածում եմ՝ արդյո՞ք լսում է ինչ‑որ մեկը իմ ձայնը։ Բայց հենց կասկածը մոտենում է, որ ոչ ոք չի լսի, Ծանուցումը հնչում է՝ դատարկ, բայց քաղցր թռչունի պես։ Կրկներգ Արդյո՞ք զգում են այն, ինչ ստեղծում եմ, թե՞ պարզապես սեղմում են էկրանը, Ես կախված եմ այս արձագանքից, ու դժվար է դուրս գալ շրջանից։ Չեմ մտածում իմաստի մասին, ոչ էլ հոգու խորքի, Հարյուր նոր լայք ստացա, ու դա է դարձել միակ նպատակը։ Տող 2 Դատարկ է վերելքը, բայց թվերը տաքացնում են գիշերը, Վանիթիայով լի մի շրջան, որ ինձ պահում է ներսում։ Հետևորդներն աճում են մի ալիքի պես, որ կարդալ չգիտեմ, Ուշադրության բերք եմ հավաքում՝ դոֆամինից ու կարիքից։ Եվ երբ հարցնում եմ ինքս ինձ՝ արդյո՞ք արվեստս դեռ իմն է, Նոր ծանուցումը հիշեցնում է՝ ես միայնակ չեմ այս հոսքում։
