[Intro] To nie jest zwykły smutek ani chwilowy strach, To wojna, która codziennie zostawia we mnie ślad. [Zwrotka 1] Mam emocjonalny rozpad zapisany w swoich snach, Każdy dzień przypomina marsz po rozżarzonych szkłach. Ludzie mówią „weź się w garść”, jakby to było łatwe, Nie widzą ile demonów nocą trzymam pod światłem. Uśmiech stał się mechanizmem wyuczonym na pokaz, Bo prawdziwy ból odstrasza ludzi szybciej niż chłodna rozpacz. Noszę pustkę cięższą niż beton i stalowe drzwi, A bezsenność jak pasożyt codziennie obok śpi. Tęsknię nie za ludźmi — bardziej za spokojnym snem, Za jednym dniem bez chaosu pulsującego jak tlen. Za ciszą, która nie brzmi jak psychiczny pogrzeb dusz, Tylko jak miejsce, gdzie człowiek może oddychać już. [Pre-Chorus] Mój umysł produkuje katastroficzny film, I nawet w absolutnej ciszy słyszę alarmowy krzyk. Każda myśl zatruwa ciało niczym chemiczny dym, A samotność coraz częściej mówi do mnie moim głosem w nim. [Refren] Cisza ma mój głos i oddycha moim strachem, Samotność śpi przy mnie nocą pod pękniętym dachem. Rozpacz patrzy na mnie martwym spojrzeniem zza szyb, A ja próbuję przeżyć kolejny dzień bez sił. Krzyczę w środku tak głośno, że aż tracę własny słuch, Choć na zewnątrz wyglądam spokojnie niczym duch. Bo największe wojny toczą się tam, gdzie nie widać ran, W psychice ludzi, którzy uczą się przetrwać samotnie każdego dnia. [Zwrotka 2] Mam borderline emocji — od czułości aż po gniew, Jedno słowo potrafi zmienić spokój w ciężki stres. Czasem pragnę bliskości bardziej niż powietrza płuc, A czasem uciekam od ludzi jak zwierzę pośród burz. Nie ufam własnym uczuciom — są jak popsuty ster, Raz prowadzą mnie do światła, raz w przepaść pełną cierń. I chyba boli najbardziej ten absurdalny stan, Że człowiek chce być kochany, ale boi się samych zmian. Więc siedzę nocą samotnie analizując każdy znak, Jakby jedna wiadomość mogła cofnąć cały strach. Telefon świeci pustką jak opuszczony blok, A chłód mojego pokoju przypomina wieczny mrok. Niektórzy topią cierpienie w alkoholu albo śnie, Ja uzależniłem się od chaosu żyjącego we mnie. Bo kiedy żyjesz zbyt długo pośród emocjonalnych ran, Spokój wydaje się obcy niczym nieznany stan. [Bridge] Może dlatego tak trudno naprawdę kochać mnie, Bo jestem jednocześnie ogniem i popiołem we śnie. Człowiekiem błagającym o ciepło i bliskość rąk, Który chwilę później buduje wokół siebie mur i ląd. [Final Refren] Cisza ma mój głos i rozmawia ze mną nocą, A tęsknota coraz mocniej wbija paznokcie pod skórą. Każde wspomnienie wraca jak toksyczny czarny pył, I przypomina mi codziennie o wszystkim co straciłem w nim. Nawet kiedy śmieję się pośród ludzi i jasnych świateł miast, W środku nadal trwa wojna, której nie uciszył czas. Bo niektóre dusze rodzą się już pęknięte od ran, I całe życie uczą się oddychać mimo strat. [Outro] Jeśli rozumiesz ten utwór i jego ciężki ton, To znaczy, że też próbujesz przeżyć własny mrok. This isn’t ordinary sadness, Nor just a fleeting fear. It’s a war that leaves another scar Inside me every day. [Verse 1] Emotional collapse is written deep inside my dreams, Every day feels like a march across burning shards beneath my feet. People say, “Pull yourself together,” as if it’s something easy, They never see the demons I keep beneath the light when darkness needs me. My smile became a mechanism, rehearsed and worn for show, Because real pain scares people faster than cold despair could ever do. I carry emptiness much heavier than concrete walls and steel, And insomnia sleeps beside me every night like a parasite that’s real. I don’t miss people anymore — I miss peaceful sleep instead, One single day without the chaos pounding through my head. I long for silence that doesn’t sound like funerals of broken souls, But like a place where human beings finally breathe and feel whole. [Pre-Chorus] My mind keeps directing catastrophic movies frame by frame, And even in complete silence I can hear the sirens scream my name. Every thought intoxicates my body like a cloud of chemical smoke, And loneliness more often speaks to me with my own voice. [Chorus] Silence has my voice And breathes with all my fears. Loneliness sleeps beside me Beneath a shattered roof each night. Despair keeps staring through the windows With lifeless, hollow eyes, While I keep trying to survive Another day without strength inside. I scream so loudly deep within That I can barely hear myself, Though on the outside I appear As calm and pale as some lost ghost. Because the greatest wars are fought Where scars remain unseen, Inside the minds of broken souls Who learn to survive alone each day. [Verse 2] My emotions live on the borderline between affection and rage, One single word can turn tranquility into unbearable pain. Sometimes I crave affection more than lungs are craving air, And sometimes I run from people like a wounded animal in storms. I cannot trust my feelings — they are broken like a wheel, Sometimes leading me toward the light, Sometimes into fields of thorns. And maybe what hurts most Is this absurd and cruel design: A human being longs for love Yet fears the changes love may bring. So I sit awake at night Analyzing every sign, As though one message could erase The terror living in my mind. My phone glows empty like abandoned buildings in the rain, And the coldness of my room resembles endless shades of grey. Some people drown their suffering In alcohol or sleep, I became addicted to the chaos Living somewhere deep in me. Because when you’ve lived too long Among emotional wounds and scars, Peace itself begins to feel Like something foreign and bizarre. [Bridge] Perhaps that’s why it’s difficult For anyone to truly love me, Because I’m both the fire and the ashes Living in the same dream. A soul begging for warmth, For gentle hands and closeness near, Only to build another wall A moment later out of fear. [Final Chorus] Silence wears my voice And talks to me each night. And longing digs its fingernails Deeper underneath my skin. Every memory returns Like poisonous black dust, Reminding me of everything That I have lost within. Even when I laugh Beneath the bright lights of the city, The war inside me still goes on, Untouched by passing time. Because some souls are born already fractured by their scars, And spend their whole lives learning how to breathe despite the loss. [Outro] And if you understand these words And all their heavy tone, Then maybe you’re still fighting Through your darkness on your own.
