👑فصل5️⃣3️⃣👑قسمت5️⃣👑 کسری نوشین روان چهل و هشت سال بود👑3️⃣0️⃣📝6️⃣0️⃣👑

[Verse One][Intense, epic, strings+percussion] پراگنده بر هر سویی خسته بود همه مرز پر کشته و بسته بود همی این بدان آن بدین گفت جنگ ندیدیم هرگز چنین با درنگ همانا نه مردم بُدند آن سپاه نشایست کردن بدیشان نگاه به چهره همه دیو بودند و دد به دل دور ز اندیشه نیک و بد ز ژوپین وز نیزه و گُرز و تیغ تو گفتی ندانند راه گریغ همه چهرهٔ اژدها داشتند همه نیزه بر ابر بگذاشتند [Verse One][Menacing, dark, brass] همه چنگ‌هاشان بسان پلنگ نشد سیر دلشان تو گویی ز جنگ یکی زین ز اسبان نبرداشتند بخفتند و بر برف بگذاشتند خورش بارگی را همه خار بود سواری بخفتی دو بیدار بود نداریم ما تاب خاقان چین گذر کرد باید به ایران‌زمین گر ای دون که فرمان برد غاتفر ببندد به فرمان کسری کمر سپارد بدو شهر هیتال را فرامش کند گُرز و کوپال را [Verse One][Majestic, orchestral brass] وگرنه خود از تخمهٔ خوشنواز گزینیم جنگاوری سرفراز که او شاد باشد بنوشین‌روان بدو دولت پیر گردد جوان بگوید بدو کار خاقان چین جهانی برو بر کنند آفرین که با فر و برزست و بخش و خرد همی راستی را خرد پرورد نهادست بر قیصران باژ و ساو ندارند با او کسی زور و تاو ز هیتالیان کودک و مرد وزن برین یک سخن برشدند انجمن [Verse One][Heroic, strings+brass] چغانی گوی بود فرخ‌نژاد جهانجوی پر دانش و بخش و داد خردمند و نامش فغانیش بود که با گنج و با لشکر خویش بود بزرگان هیتال وخاقان چین به شاهی برو خواندند آفرین پس آگاهی آمد به شاه بزرگ ز خاقان که شد نامدار سترگ ز هیتال و گردان آن انجمن که آمد ز خاقان بریشان شکن ز شاه چغانی که با بخت نو بیامد نشست از بر تخت نو