Неба цiха шаптала калоссем/Quiet whisper of the spikes

Поле ціха шаптала калоссем, Як находзіла ворагаў раць. Гэта ты у чырвоную восень Сонны край свой пачаў вартаваць. На шляху, на прыбітым гасцінцы, На здратованых коньмі палёх Гучны кліч твой, як водбліск зарніцы, Адгалоскам жывучым разлёг... Кургану не пяяліся песні. Кім насыпаны, хто там ляжыць, - У зямлі спачываць ім не цесна, Не гнятуць іх гнілыя крыжы.