Bir oyun sanmıştım, tozlu bir kutuda Unutulmuş bir dünyanın kapısı, Paslı hurdalıkta başlayan bir macera, Bilmiyordum ki kaderin yazısı. Metalik bir ses, robotun kalbi, Şarjı biten bir umut fısıltısı, Bir kıvılcım, bir dostluk başlangıcı, Hurdalıktan yükselen bir medeniyet şarkısı. Kırmızı kumlar, okyanus kadar derin, Esma'nın korkusu, bir düşman arayışı, Bir çocuğun sesi, barışa çağrı, İntikam değil, merhametmiş tek yarışı. Gözyaşıyla biten bir oyunun sonunda, Sanal bir dünyada gerçek bir barış. İki farklı zekâ, tek bir gezegende, Biri metal, diğeri can taşıyan, Birbirine düşman değil, dost oldular, Savaş bitti, umut yeşermeye başladı. Fabrikalar şimdi dostluk üretiyor, Eski korkular, birer anıdan ibaret, Bir ordu kurdum, ama savaş için değil, Bir oyun oynadım, ama sadece bir oyun değildi bu. Kırmızı kumlar, okyanus kadar derin, Esma'nın korkusu, bir düşman arayışı, Bir çocuğun sesi, barışa çağrı, İntikam değil, merhametmiş tek yarışı. Gözyaşıyla biten bir oyunun sonunda, Sanal bir dünyada gerçek bir barış. VR gözlüklerimi çıkarıp uzandığımda, Bir dostun gülümsemesi kaldı geriye. Proxima b'de başlayan o hikâye, Sonsuza kadar kalbimde yaşamaya devam edecek.
