Ciemnym lasem pieśni moje w niebo uderzyły Ciemnym lasem, co się puścił z prastarej mogiły I padł od nich cień na skraje, na te puste łany Gdzie od wiosny aż do wiosny, ugór nieorany Zahuczały, zaszumiały, jako bystre zdroje A w ich gęstwie słowik śpiewa: Smutne serce moje! Zahuczały, zaszumiały, jak lira grająca Cień daleki padł od lasu, aż na zachód słońca I padł od nich cień daleki, aż na zachód słońca Zahuczały, zaszumiały, jako bystre zdroje... A w ich gęstwie słowik śpiewa... Smutne serce moje!
