(INTRO — pojedynczy fortepian, odległy chór, echo trzech uderzeń): Raz pukam. Drugi raz. Trzeci ostatni. Nie wiedziałem, czy otworzysz. Nie wiedziałem nawet, czy jeszcze tam jesteś. Ale znałem twoje imię. I dlatego...zostałem. (ZWROTKA I — spokojny, ciepły wokal): Słyszałem historie, które opowiadali o tobie. Każdy znał twoje winy. Każdy wiedział, czego powinienem się bać. Mówili: Nie podchodź. Nie ufaj. Nie patrz jej w oczy. Ale nikt nie powiedział mi, kim byłaś, zanim nauczyłaś się nienawidzić świata. (REFREN — delikatny chór mieszany): Po drugiej stronie drzwi nie przyszedłem cię ocalić. Nie umiem cofnąć czasu ani twoich ran naprawić. Nie powiem, że jesteś niewinna. Nie wymażę tego, co było. Lecz jeśli pozwolisz... usiądę obok. I zostanę z tobą przez tę noc. (ZWROTKA II — smyczki, wiolonczela): Drzwi pozostały zamknięte. Usiadłem więc na schodach. Minęła godzina. Potem druga. Nie powiedziałaś nic. Ja również milczałem. Bo czasem człowiek nie potrzebuje odpowiedzi. Potrzebuje tylko wiedzieć, że kiedy wreszcie otworzy drzwi... ktoś nadal będzie za nimi. (REFREN — mocniejszy chór): Po drugiej stronie drzwi nie przyszedłem cię ocalić. Nie umiem cofnąć czasu ani twoich ran naprawić. Nie musisz być niewinna, żeby ktoś zobaczył twój ból. Nie musisz być bez skazy, żeby ktoś powiedział: Widzę cię. (ZWROTKA III — pojawia się kobiecy głos): [ONA]: A jeśli zobaczysz wszystko? Nie tylko dziecko. Nie tylko rany. Jeśli zobaczysz również to, co zrobiłam? [ON]: Wtedy zobaczę wszystko. [ONA]: I nie odejdziesz? [ON]: Nie wiem, co będzie jutro. Ale dzisiaj... jestem tutaj. (MOST — duet, narastające organy i chór): [ONA]: Nie potrafię już wierzyć. [ON]: Nie musisz. [ONA]: Nie potrafię ufać. [ON]: Nie musisz. [ONA]: Boję się otworzyć. [ON]: Więc nie otwieraj jeszcze. [RAZEM]: Nie każda rana potrzebuje cudu. Czasem wystarczy ktoś, kto nie odejdzie przed świtem. (OSTATNI REFREN — pełny chór operowy): Po drugiej stronie drzwi nie było przebaczenia świata. Nie było nagłego światła, które zabrało cały ból. Było tylko dwoje ludzi, jedne zamknięte drzwi i pierwsza od wielu lat noc, w której nikt nie został sam. [(muzyka stopniowo cichnie)]: (CODA — pozytywka z pierwszej piosenki zaczyna grać czysto): Nad ranem usłyszałem cichy dźwięk. Nie wiem... czy drzwi naprawdę się otworzyły. Czy tylko wiatr poruszył klamką. [(bardzo cichy kobiecy szept)]: — Skąd znałeś moje imię? [(chwila ciszy i męski szept)]: — Bo kiedyś...mi je powiedziałaś. [(pozytywka — ostatnie trzy nuty)]: [Szept kobiety]: — Zostań ze mną. — Zostanę.
