Hiç bunlar değildi gözyaşlarım Ardıma bakmamak öğretildi Uydum. Uymaz oldum Ve ardıma baktım ağladım Sancağı bırakmıştı elinden Gönlümdeki alemdar Ayaklarım yere küskün Zor adımlarla Sırtımı dayadığım taşın soğukluğuna inat İçim yanarak, tutuşarak ağladım. Bekleme bu geçmeyecek Kederin ruhumda Ölsem bile Hiç ölmeyecek Ve ilk defa utanmadım Çöküverdim dizlerimin üstüne Yatacağın yere bakıp bakıp ağladım. Tesellisi yoktu bu vedanın Bildiğimden Hiçbir omuz aramadım. Kaleme sarıldım Yazıp yazıp ağladım. Kederimi kandırmadım Yasımı satmadım Çok yavan geldi bunlar bana. Herkesin ortasında Arsız bir çocuk gibi Seni isteye isteye ağladım. Bekleme bu geçmeyecek Kederin ruhumda Ölsem bile Hiç ölmeyecek Ne kadar bitmez gözyaşı saklamışım sana Dindiremiyor yaşamdan hiçbir an Acını ruhumda Kapandı insanlığın çağı Sana varan tek kurşunla Ağlamakta utancı kaldırdım ama Ardında kaldığım için Senden utana utana ağladım. Bekleme bu geçmeyecek Kederin ruhumda Ölsem bile Hiç ölmeyecek
