
1. Stroof: Manchmol es et mir, als wör ich met mir alleen. Dä Sunnesching föhlt sich aan wie ne köhle Rähn. Dä Wääch wor nit immer su jraad, Fijuure un Heuchler han aan d’r Sigg op mich jewaat. Keener kunnt mir saare, wohin et för mich jingk, ich loss mich falle un soh mich stolpere, ich woss nit, dat ich versink. --- Refrain: Un dann jonn ich immer widder op d’r Stroß am Rhing. Hee han ich keen Sorje, fott sin die Ping. Dä Wind, dä blöös mer en et Jeseech, die Fööß en et Wasser, dat es minge Wääch. ich fingk mich langsam widder. Bin der, der ich ben - op d’r Stroß am Rhing. --- 2. Stroof: Ich mööch ming eije Vüürbild sin, well aan mir selver waachse, bis ich su wigg ben. Jeder kann sich op mich verlooße, doch och dat kann ich nur en Moße. Nit jeden loss ich durch die Dür erin, pass drop op, dat ich noch dä ben, dä ich em Spiejel sinn. --- Refrain --- Bröck: Die Blääder falle un wääde langsam brung, un ich ben nit mieh dä kleene Jung. Nur dä Fluss trööch et Wasser en et Meer, ich föhl et Jlöck, doch et weed langsam schwer. --- Refrain

