Die Kus Van Bene

[INTRO | wind oor die see, verre misthoorn, lae tjello] Daar is 'n kus waar die woestyn die see ontmoet. Waar die mis oor die water kruip... En die skepe keer nie altyd terug nie. Luister... Die Skeletkus. [VERS 1] Die Benguela dra die koue deur die bene van die see En die duine staan en wag waar die skepe eens was Hout lê onder die sand Yster lê onder die skuim Name verdwyn stadig uit die plekke wat hulle tuis genoem het Die matrose het die kus gesien deur 'n gordyn van wit Hulle het gedink hulle het land gevind Toe sluk die mis die lig. [VOOR-KOOR] Geen hawe. Geen skuiling. Geen pad huis toe. Net branders en klip. [KOOR] Die Skeletkus Waar die dooie skepe slaap Die Skeletkus Waar die oseaan bewaar Elke naam Elke verhaal Elke siel wat verdwyn het Sommige sê hulle hoor die matrose wanneer die mis nader kom Die Skeletkus Onder die woestyn se sterre Die see onthou alles wat die lewendes agterlaat. [VERS 2] Die wrakke lê versprei soos bene langs die strand Dunedin Star haar gebroke verhaal bly aan die kus vas Eduard Bohlen ver van die water af 'n Skip gestrand in die woestyn waar die duine hom ingesluk het En iewers in die mis waar ou wrakke verdwyn vertel hulle van ligte wat tussen die branders skyn Van stemme in die nag wat niemand kan verklaar Maar wanneer die oggend kom is daar niemand daar. [VOOR-KOOR] Miskien is dit die wind. Miskien is dit die branders. Miskien is dit ou herinneringe wat nêrens anders heen kan gaan nie. [KOOR] Die Skeletkus Waar die dooie skepe slaap Die Skeletkus Waar die oseaan bewaar Elke naam Elke verhaal Elke siel wat verdwyn het Sommige sê hulle hoor die matrose wanneer die mis nader kom Die Skeletkus Onder die woestyn se sterre Die see onthou alles wat die lewendes agterlaat. [INSTRUMENTAAL | donker kitaar, tjello, wind en branders] [BRUG | amper gefluister] Snags word die woestyn swart. Die maan verdwyn agter die mis. En soms... deur die geluid van die branders... kan jy amper 'n klok hoor. 'n Ketting. 'n Stem. Iemand wat roep van anderkant die branders. [stilte] Maar wanneer die oggend kom... is daar niks. Net voetspore wat reeds verdwyn. [OPBOU] Die wind beweeg deur die wrakke. Die roes onthou die reën. Die duine bedek die name. Dan bring hulle dit weer te voorskyn. Die oseaan neem. Die oseaan gee. Niks bly nie. Niks gaan heeltemal weg nie. [FINALE KOOR | groot, filmies] Die Skeletkus Waar die dooie skepe slaap Die Skeletkus Waar die oseaan bewaar Elke naam Elke verhaal Elke siel wat verdwyn het En as jy hulle hoor roep wanneer die mis nader kom... Moenie bang wees nie. Hulle is net stories. Net eggo's. Net die see. Die Skeletkus Waar die woestyn die gety ontmoet Die skepe is weg. Die bene bly. En die oseaan onthou nog steeds waarom. [OUTRO | wind en verre branders] Die mis kom in. Die woestyn wag. Die wrakke lê stil onder die sterre. En iewers tussen see en sand... hou die Skeletkus haar spoke. [fluister] Sy onthou.