Ons bou mos mure, steen vir steen, en sê dis beter so alleen. Maar iewers diep, agter die pyn, wil ons steeds iemand naby hê. Ons dra die merke van gister se seer, beloof onsself: nooit weer, nooit meer. Ons hou ons harte agter slot en grendel, terwyl die lewe wag aan die ander kant van die venster. Ons raai die einde nog voor dit begin, verwag die storms voor die eerste wind. Ons hardloop weg nog voor ons probeer, want om weer te val, wil ons nie leer. En ons sê dis beter om te wag, om nie te veel te voel te verwag. Maar iewers tussen veilig en alleen, glip die mooiste kans by ons verby. Ons is bang vir die groot, so ons kies maar die klein. Laat die mooiste geleentheid net stilweg... verdwyn. Ons is bang om te val, bang om weer te verloor. Maar wat as daar iets mooier wag as alles wat ons ken en glo? Ons hou vas aan wat ons ken, terwyl die lewe verder gaan. En dalk mis ons die grootste dinge omdat ons bang is om te waag. Ons maak 'n berg van elke klein probleem, soek 'n duisend redes om daarteen te stem. 'n Woord wat skeef val, 'n boodskap sonder kleur, word die rede waarom ons oop deure keer. Ons ontleed elke kyk, elke sin, elke gebaar, bou 'n hele storie al was daar niks daar. Ons maak die kleinste twyfel groot genoeg, om weg te stap voordat ons iets probeer. En ons sê dis net gesonde verstand, dis beter om te keer as om te verbrand. Maar iewers tussen rede en vrees, vergeet ons hoe dit voel om vry te wees. Ons is bang vir die groot, so ons kies maar die klein. Laat die mooiste geleentheid net stilweg... verdwyn. Ons is bang om te val, bang om weer te verloor. Maar wat as daar iets mooier wag as alles wat ons ken en glo? Ons hou vas aan wat ons ken, terwyl die lewe verder gaan. En dalk mis ons die grootste dinge net omdat ons bang is om te waag. Wat as die mure wat ons bou, die dinge is wat ons terughou? Wat as die risiko van die seer kleiner is as die prys van nooit probeer? Wat as ons net een keer nie weghardloop nie? Wat as ons net een keer die deur laat oopstaan? Ons is bang vir die groot, maar ons droom mos ook daarvan. Van 'n lewe sonder mure, van 'n kans wat werklik kan. Ons is bang om te val, maar hoe lank gaan ons nog wag? Hoeveel mooi dinge moet ons mis voor ons weer begin waag? Ons hou vas aan wat ons ken, terwyl die lewe verder gaan. Dalk lê al ons grootste dinge net anderkant ons bang bestaan. Ons bou mos mure, steen vir steen... En wonder hoekom is ons alleen.
