Ek het gedink dit is verby Die storms was stil Die mure was hoog genoeg Niemand kon my daar bereik nie Nie die lewe nie Nie die pyn nie Nie God nie Ek het dit vrede genoem Maar dit was net afstand Ek het ’n eiland gebou uit stilte klip vir klip jaar na jaar ver van die lawaai ver van die vuur ver van die wond Ek het elke onbeantwoorde gebed onder die sand begrawe En toe die oseaan my naam roep het ek voorgegee ek hoor nie Toe breek iets Nie die wêreld nie Nie die hemel nie Ek ’n Kraak het verskyn in die vesting en deur daardie wond het ’n lig binnegekom. Vir een onmoontlike oomblik het ek die Oneindige aangeraak ’n Herinnering ouer as herinnering ’n Stem sonder woorde ’n Tuiste wat ek vergeet het En skielik het die kleure teruggekeer En skielik het my slapende hart begin asemhaal Nou maak alles seer Die stilte Die afstand Die leë kamers in my My verstand skree Gaan terug Bou die mure weer Keer terug na die eiland Vergeet wat jy gesien het Vergeet wat jy gevoel het Vergeet Maar my siel onthou My siel onthou My siel onthou Die lig anderkant die mure Die see anderkant die eiland Die naam wat ek vergeet het Die gesig onder die masker Gaan terug Bou die mure Vergeet Vergeet VERGEET Ek kan nie Ek kan nie Ek kan nie Nou sit ek tussen die puin en kyk hoe skaduwees beweeg oor gebreekte klippe Nikks bly oor van die mens wat ek was Die eiland is gebreek Die droom is gebreek Die gevangenis is gebreek En tog roep die Oneindige nog ’n Deel van my wil hardloop ’n Deel van my wil verdwyn ’n Deel van my wens ek het nooit wakker geword nie Nooit onthou nie Nooit die ewigheid aangeraak nie Dit sou makliker gewees het Soveel makliker Laat my los Laat my los van die vrees Laat my los van die skeiding Laat my los van die gevangenis van myself Neem wat vals is Laat net wat reg is Laat my los Laat my los Laat my los …en laat my tuiskom
