[Intro: Soaring harp, soft harpsichord and echoing wind soundscapes] (Verso 1) Un murmurio suave atravesa o ar, unha voz sen tempo que aprendeu a cantar. Abre as súas ás na gran immensidade, levando nos ceos a pura verdade. O vento responde ao seu paso de luz, un verso divino que a noite traduz. (Refrán) Escoita o canto do vento pasar, un suspiro de paz sobre o ceo e o mar. Leva nas súas ondas un eco de amor, que limpa as sombras e calma a dor. Voz da Creación, doce e celestial, un canto eterno, puro e inmortal. (Verso 2) Sopra entre as plumas de nácar e prata, unha melodía que a ialma desata. Canta aos vales que dormen abaixo, á terra que busca un pequeno descanso. Non hai ningunha tempestade que poida calar a forza do vento que volve a brillar. (Refrán) Escoita o canto do vento pasar, un suspiro de paz sobre o ceo e o mar. Leva nas súas ondas un eco de amor, que limpa as sombras e calma a dor. Voz da Creación, doce e celestial, un canto eterno, puro e inmortal. [Bridge: Deep solo cello building up with an ethereal choir] E cando o silencio parece reinar, a brisa divina volve a soprar. Lembrando ao mundo na súa escuridade que a luz da esperanza é unha realidade... (Outro) O canto do vento... Ecos no ceo... Sobra en paz... Para sempre xamais.
