Μονάχος περπάτησε στη νύχτα βαριά, αστέρια ψηλά, μα η σιωπή παγωνιά. Ένα βλέμμα κρυφό, μια σκιά που γελά, τρεις καρδιές δεμένες σε μυστικά. Τρεις καρδιές χτυπούν στην ίδια σιωπή, μέσα σε ανέμους, μέσα σε ψίθυρους ενοχής. Αγάπη χαμένη, μα φλόγα ζεστή, η μοίρα υφαίνει σκοτεινή μελωδία στη γη. Χέρια που άγγιξαν σαν φωτιά στο σκοτάδι, γέλια που χάθηκαν σαν καπνός στον αέρα. Λόγια σκληρά, γέφυρες που καίγονται, τρεις ψυχές πληγωμένες, μα ακόμα ανασαίνουν. Κι οι αστέρες ψηλά, μάρτυρες σιωπηλοί, ψιθυρίζουν πως οι ουλές ανθίζουν ξανά. Τρεις καρδιές χτυπούν στην ίδια σιωπή, μέσα σε ανέμους, μέσα σε ψίθυρους ενοχής. Αγάπη χαμένη, μα φλόγα ζεστή, η μοίρα υφαίνει σκοτεινή μελωδία στη γη. Χρόνια σαν ποτάμια χαράζουν πέτρα, ο χρόνος δεν γιατρεύει, μόνο σημαδεύει. Μα ένα γράμμα σκισμένο, ποτισμένο με δάκρυα, τραγουδά ελπίδα μέσα απ’ τα σπασμένα χρόνια. Τρεις καρδιές… μία φωτιά… Ακόμα καίνε στη σιωπή της νύχτας.
