
[Intro] คุยกันไป…ไม่ต้องดูเวลา ปล่อยบ่ายนี้ค่อย ๆ ผ่านไป ไม่ต้องมีเรื่องสำคัญมากมาย แค่ยังอยากฟังก็พอ [Verse 1] เริ่มจากเรื่องเล็ก ๆ ทั่วไป วันนี้เป็นอย่างไรบ้าง เรื่องงาน เรื่องคน เรื่องข้างทาง เรื่องที่แทบไม่มีใครสนใจ แต่พอเป็นเธอเล่าให้ฟัง ทุกอย่างก็ดูน่าฟังกว่าเดิม จากคำถามหนึ่งค่อย ๆ เพิ่ม เป็นเรื่องยาวโดยไม่รู้ตัว [Pre-Chorus] แก้วบนโต๊ะเย็นลงช้า ๆ แต่เรายังไม่มีใครลุกไป เหมือนเวลารู้ว่าไม่ต้องรีบ เลยปล่อยให้เราอยู่ตรงนี้ [Chorus] คุยกันไป…ไม่ต้องดูเวลา ไม่ต้องรีบหาคำพิเศษอะไร เรื่องธรรมดาก็มีความหมาย เมื่อมีใครสักคนตั้งใจฟัง คุยกันไป…ไม่ต้องดูเวลา ปล่อยโลกข้างนอกเดินของมัน ถ้ายังมีเรื่องอยากเล่าให้กัน บ่ายนี้ก็คงยังไม่ต้องจบ [Instrumental Break] [Verse 2] บางช่วงเราก็เงียบไปบ้าง แต่ความเงียบไม่ได้น่าอึดอัด แค่ต่างคนต่างมองแสงที่พาด ผ่านกระจกลงบนโต๊ะเดิม แล้วเธอก็หัวเราะกับเรื่องหนึ่ง เรื่องเล็กน้อยที่ฉันเกือบลืม ฉันไม่รู้ว่าทำไมถึงยิ้ม แต่ก็ไม่อยากถามตัวเอง [Pre-Chorus] บางความสัมพันธ์ไม่ต้องรีบ จะเรียกว่าอะไรในตอนนี้ แค่ทุกครั้งที่เราได้คุยกันดี ๆ ก็พอให้วันธรรมดาน่าจำ [Chorus] คุยกันไป…ไม่ต้องดูเวลา ไม่ต้องรีบหาคำพิเศษอะไร เรื่องธรรมดาก็มีความหมาย เมื่อมีใครสักคนตั้งใจฟัง คุยกันไป…ไม่ต้องดูเวลา ปล่อยโลกข้างนอกเดินของมัน ถ้ายังมีเรื่องอยากเล่าให้กัน บ่ายนี้ก็คงยังไม่ต้องจบ [Bridge] เราอาจไม่ได้พูดเรื่องใหญ่ ไม่ได้สัญญาอะไรต่อกัน แต่บางครั้งแค่มีใครสักคน ที่ฟังจนจบทุกประโยค ก็ทำให้ช่วงเวลาธรรมดา กลายเป็นเรื่องที่อยากจำ ไม่ใช่เพราะคำพูดสำคัญ แต่เพราะคนที่นั่งอยู่ตรงกัน [Final Chorus] คุยกันไป…ไม่ต้องดูเวลา ให้คำธรรมดาค่อย ๆ พาเราไป ไม่ต้องรู้ว่าบทสนทนานี้ จะพาเราไปถึงตรงไหน คุยกันไป…ไม่ต้องดูเวลา จนแสงบ่ายค่อย ๆ เปลี่ยนสี ถ้ายังมีเธอนั่งอยู่ตรงนี้ ก็คุยกันต่ออีกสักพัก [Outro] คุยกันไป… ไม่ต้องดูเวลา เรื่องบางเรื่องไม่ต้องรีบจบ เหมือนบ่ายวันนี้

