Song Cover Image

Siedem Polnych Kwiatów

[Verse: Dark cabaret swing style] Na łące pod lasem, gdzie świt się kołysze, Siedem polnych kwiatów przerwało tę ciszę. Siedem łodyg urosło ponad gęste trawy, By stoczyć ze sobą pojedynek krwawy. Podniosły się głosy, zadrżały kolory, Każdy w swą rację jak w mur zapatrzony. [Verse: Character-driven expressive dialogue] Czerwony Mak krzyknął: „Ja rządzę! Ja płonę! Jestem Miłością, mam prawo do korony!” Lecz Oset go ukłuł: „Masz serce zbyt słabe? Ja, twarda Zazdrość, mam na świat chrapkę!” Bławatek zapłakał: „Co z tego, że lśnicie? Smutek jest barwą, co zdobi nam życie.” A Jaskier – Radość – wciąż śmiał się im w twarz: „Żal patrzeć na was, że tyle goryczy w sobie macie!” [Chorus: Explosive melodic climax] Siedem kolorów i siedem znaczeń, Siedem radości i siedem płaczów. Każdy chce wygrać, każdy chce lśnić, Z jednego źródła pragnąc pić. A świat jest łąką, co wszystko pomieści: I gniew, i żal, i dobre wieści. [Verse: Tension rising, mystical atmosphere] Dzwonek drżał z Lęku, Fiołek pękał z Dumy, Nie było tam miejsca na chwile zadumy. Aż biały Rumianek – cicha Nadzieja, Szepnął: „Patrzcie, idzie... przez naszą aleję”. Przyszła Dziewczyna, boso po rosie, By uśpić ten jazgot i zgodę im przynieść. [Verse: Resolution, warm emotional tone] Nie wybierała, nie rzekła: „Ten lepszy”, Chociaż każdy z nich był w swym gniewie najszczerszy. Zebrała Miłość i Zazdrość, i Trwogę, I Smutek, co siadł przykurzony przy drodze. Splotła ich kłótnie w wianek na głowie, By każdy poczuł się piękny w tej ozdobie. [Chorus: Explosive melodic climax] Siedem kolorów i siedem znaczeń, Siedem radości i siedem płaczów. Każdy chce wygrać, każdy chce lśnić, Z jednego źródła pragnąc pić. A świat jest łąką, co wszystko pomieści: I gniew, i żal, i dobre wieści. [Outro: Soft cinematic fade-out] Już nie pytają, kto jest najładniejszy, Bo wianek ma sens, gdy jest najpełniejszy... Zasypia łąka.