tekst zapożyczony z Internetu - Aneta Bartczak ❤️❤️❤️❤️ On nie obiecywał cudów. I dobrze. Od cudów człowiek robi się naiwny, a potem musi po sobie sprzątać. Ona miała już za sobą kilka ładnych pomyłek, parę źle dobranych wzruszeń i serce, które za długo było uprzejme. Spotkali się nocą, tam, gdzie rozmowa przestaje udawać, że jest tylko rozmową. Między jednym słowem a drugim zrobiło się miejsce na coś, czego nikt nie zamawiał. On słuchał tak, jakby nie chciał jej poprawiać. Ona mówiła tak, jakby pierwszy raz nie musiała się tłumaczyć z siebie. A potem stało się to, przed czym kobieta zwykle jeszcze udaje obojętną. Nie uwierzyła jemu. Uwierzyła chwili.
