
ای یارِ یکتا، تویی درون و برون، در ذره و کهکشان، تویی نشانِ نهان. نه من ماندم، نه نام، نه نقشِ این تن، چون موج شدم در تو، ای دریایِ بیکران. دل سوخت و گفت: «او»، جان گفت: «جز او نیست»، هر ذره صدا زد: «هُو»، در خلوتِ این جهان. میرقصم و میچرخم، چون گردِ هوایِ تو، بیخود شدهام از خود، در ذکرِ تو جاودان. ای نورِ نخستینم، ای آخر و آغازم، در تو همه گم گشت و در تو همه شد عیان. یک است حقیقت، یک است نفس، یک است، در آینهٔ دلها، یک چهره بیزمان.

