Wala Nang Pag-ibig!

Wala Nang Pag-ibig! Sa dilim, puso’y pinutol, alab ng pag-asa'y naglaho, Akala ko’y kaikingan, sa dulo’y pegado ng salo-salo. Isang pahid ng tiwala, iniwan mong durog at basa, Sa sabik na mga pangako, naging alabok na lamang, oo, galit na galit ako. Humahagupit na hangin, pinalamig ang aking damdamin, Sa kanilang mga wakas, wala nang natirang pag-ibig, kidlat sa aking isip. Ang pagdapo ng iyong dahas, tila kutitap ng bituin, Ngunit ito’y napagod na, sa ngiti mong pinalitan ng taksil na pagsisinungaling. Wala nang pag-ibig! Sinusubukan mo bang humingi ng pang-unawa? Ang lahat ng luha’y dulot ng iyong kasinungalingan, Wala nang pag-ibig! Ngayon ikaw’y hawak ang takot, naggaralgal sa dingding ng kamalian. Huhugutin kong lahat ng pasakit na inabot, Sa ngalan ng pagkakaibigan, na itinapon mo sa putik. Sampal sa aking mundo, nung giniba mo'y sinira, Isang lapit sa apoy, 'di na magbabalik, pag-ibig ko’y naglaho sa madilim na gilid. Wala akong pakialam sa'yong luha, Naghihintay lamang ang sabot ng aking pag-alis, Bawat hindi natupad na pangako, dagundong sa puso, Wala nang pag-ibig! Palaging pangarap at hirap, asong ulol sa aking isip. Tama na, pag-ibig, naglaho sa kadiliman, Buksan mo ang mga mata sa kaguluhan ng galit, Aking tinig, umuugat sa ritmo ng bangungot, Wala nang pag-ibig! Wala akong pakialam, sa iyong pag-iyak, patuloy na naglalakbay akong nag-iisa. https://suno.com/song/44703365-695e-45b3-acc4-3a768fda01a3?sh=ObBOmVjcM1vSg318