Η νύχτα στάζει μελάνι απ’ τον ουρανό, οι δρόμοι γίνονται ποτάμια χωρίς νερό. Steps dissolve into echoes… κι η ζωή μας καλεί να χαθούμε σε άστρα κρυφά. Στα μάτια σου καθρεφτίζονται πάγοι και σκιές, σαν Παρθενώνας που στέκει πληγωμένος. And if the world lights up again, η σιωπή θα σβήσει το φως σαν άνεμος ψυχρός. Σβήνει η ζωή, σβήνει η στιγμή, μονάχοι σωπαίνουμε, κι όλα γίνονται σιωπή. Life fades, the soul fades, our love disappears and the world stands still. Τα όνειρα γκρεμίζουν γέφυρες καπνού, μας οδηγούν σε μέρες χωρίς μορφή. Dreams collapse into shadows unknown, κι η σιωπή μας κρατά σαν δεσμά αόρατα ξανά. Σβήνει η ζωή, σβήνει η στιγμή, μονάχοι σωπαίνουμε, κι όλα γίνονται σιωπή. Life fades, the soul fades, our love disappears and the world stands still. Σβήνει η ζωή… σβήνει η ψυχή… μονάχοι σωπαίνουμε… κι όλα γίνονται αιώνιο όνειρο...
