[Verse 1] กายนี้เหมือนเรือนเก่า ที่วันหนึ่งต้องพัง เต็มด้วยความยึดหวัง และเงาแห่งกิเลส หัวใจยังเวียนวน ท่ามกลางไฟตัณหา ถูกความโลภนำพา ให้หลงทางเรื่อยไป [Pre-Chorus] ในโลกที่มัวหม่น ใจคนยังถูกพันธนา ด้วยความโกรธและมายา จนลืมทางแห่งแสงธรรม [Chorus] ตัดบ่วงแห่งความโกรธ ปลดโซ่แห่งความหลง ดับไฟแห่งตัณหา ที่เผาใจผู้คน ถอนรากแห่งอวิชชา ที่ซ่อนอยู่ภายในตน แล้วชีวิตจะหลุดพ้น ออกจากทุกข์ทั้งปวง แม้โลกจะลวงใจ ให้หลงในรูปนาม แต่สันติที่งดงาม อยู่ในใจที่ปล่อยวาง เมื่อดับโลภและความอยาก ใจจะพบหนทาง ก้าวพ้นคืนอ้างว้าง สู่แสงแห่งนิพพาน [Verse 2] สรีระเป็นเพียงทาง ที่ชั่วคราวให้พักพิง มิใช่ของแท้จริง ที่ควรยึดถือไว้ ทุกสิ่งล้วนเสื่อมสลาย ตามกาลและเวลา เหลือเพียงธรรมเท่านั้น ที่นำพาใจพ้นภัย [Bridge] ปล่อยความอยากที่ร้อยรัด ปล่อยความชังที่กดทับใจ เมื่อไม่เหลือสิ่งใดให้ยึดไว้ ดวงใจจะเป็นอิสระ [Chorus ซ้ำ] ตัดบ่วงแห่งความโกรธ ปลดโซ่แห่งความหลง ดับไฟแห่งตัณหา ที่เผาใจผู้คน ถอนรากแห่งอวิชชา ที่ซ่อนอยู่ภายในตน แล้วชีวิตจะหลุดพ้น ออกจากทุกข์ทั้งปวง แม้โลกจะลวงใจ ให้หลงในรูปนาม แต่สันติที่งดงาม อยู่ในใจที่ปล่อยวาง เมื่อดับโลภและความอยาก ใจจะพบหนทาง ก้าวพ้นคืนอ้างว้าง สู่แสงแห่งนิพพาน [Outro] เมื่อใจไร้เครื่องรัด ความสงัดจะเบ่งบาน ผู้ละโลกามิสได้ ย่อมพบทางพ้นทุกข์นิรันดร์…
