Drie-uur die oggend en die huis staan oop soos 'n mond wat vergeet het wat om te sê. Ek loop kaalvoet deur die gang en die planke ken die gewig van die eeue voor my. Buite lê die rivier plat op sy rug en kyk na die sterre Die water vra niks. Die water vat alles. Die water loop aan, loop aan, loop aan. Ek het my hande vol gehad van die handewerk van spoke 'n woord wat ek moes gesê het, 'n deur wat ek te sag toegemaak het, 'n naam wat nog in my keel sit 'n rots in 'n skoen. Gooi dit in, sê die rivier. Gooi dit in, ek tel nie. Die water vra niks. Die water vat alles. Die water loop aan, loop aan, loop aan. Daar's 'n toon tussen swaar en lig wat net om hierdie tyd van die nag bestaan. My ma het dit geneurie oor die skottelgoed. Sy het nie geweet dis 'n gebed nie. Sy het gedink dis maar net asem. Slaan een keer vir wat weg is, slaan twee keer vir wat bly, slaan drie keer vir dit wat nog nie besluit het nie en die vierde slag is stil, die swaarste van almal. Die water vra niks. Die water vat alles. Die water loop aan, loop aan, loop aan. Loop aan. Loop aan. Teen vyfuur word die berge weer sigbaar en ek is beter , wakker, 'n soort genade, min of meer.
