
Niet Langer Zwijgen
In de schaduw van de nacht, verberg ik mijn verhaal. Iedere keer weer stil, mijn stem zwijgt in elke taal. Woorden die niemand ooit mag horen. Blijven hangen in mijn keel, gaan in gesnik verloren. Ze fluisteren in het donker, ik kijk naar de maan. Mijn verhaal wordt steeds vergeten, ik laat ze maar begaan. Stil en zonder klagen, blijf ik rustig wachten. De waarheid in mijn hart, angst voor alle nachten. Keer op keer de mond gesnoerd. Uit angst heb ik mij niet verroerd. Maar ik ben mijzelf niet verloren. In de stilte werd mijn moed geboren. Ogen vol van stille tranen. Leegte vult mijn oude wanen. Niemand ziet de pijn in mij. Verstikt door leugens, nooit meer vrij. De wereld draait zonder mijn geluid. Ik was stil, heb mij niet geuit. Maar ik voel mijn kracht nu weer groeien. Ooit zullen er wél woorden vloeien. Keer op keer de mond gesnoerd. Uit angst heb ik mij niet verroerd. Maar ik ben mijzelf niet verloren. In de stilte werd mijn moed geboren. Ik besef nu: zwijgen is een oud bevel. Het maakt elke dag een stille hel. Geheimen achter een stevig slot. Alle woorden opgepot. Keer op keer de mond gesnoerd. Uit angst heb ik mij niet verroerd. Maar ik ben mijzelf niet verloren. In de stilte werd mijn moed geboren. In mijn eentje heb ik mijn kracht hervonden. De waarheid klinkt nu uit alle monden. Woorden dansen in de lucht, zo vrij. De waarheid keert voor mij het tij! De waarheid..... ik zal niet langer zwijgen..... ik zal niet langer zwijgen! © Artanne -2025

