(Verse 1: การเริ่มต้นและเงาของความเหงา) นาฬิกา... มันเดินเชื่องช้าในทุกวัน เหมือนจงใจย้ำ... ว่าเราห่างกันนานเท่าไหร่ ห้องสีขาวที่เราเคยอบอุ่น... วันนี้มีแค่เงาของความทรงจำ รูปถ่ายใบเก่าบนหัวเตียง... เสียงหัวเราะยังชัดเจน... แต่ไม่มีเธอ (Pre-Chorus: ความตื่นเต้นและความว้าเหว่) ในกายฉัน... มีอีกหนึ่งชีวิตที่กำลังเติบโต รู้สึกได้ถึงการเต้น... ของหัวใจดวงน้อยที่เริ่มอิ่มเอม รู้ไหม... ฉันตื่นเต้นและดีใจสักแค่ไหน แต่ที่มากกว่านั้น... คือความว่างเปล่า... ที่เธอไม่อยู่ตรงนี้ (Chorus: บทสรุปของความรู้สึก) ความเหงามันกัดกินหัวใจ... จนแทบไม่เหลือแรง เมื่อเธอต้องไป... ทำงานไกลโพ้น... ต้องสู้บนเส้นทางที่มองไม่เห็น โลกทั้งใบ... มันมืดมัวลง... เหมือนฟ้าไร้แสงจันทร์ น้ำตาหยดลง... บนหน้าท้องที่ โตขึ้น... ผสมกับความหวัง รอวันที่กลับมา... อ้อมกอดของฉันยังว่างเปล่า... เฝ้าคอย ฉันจะเข้มแข็งได้อย่างไร... ในวันที่ไม่มีมือเธอมาประคอง... ก้าวเดิน (Verse 2: การเป็นแม่และการต่อสู้ลำพัง) เสียงร้องไห้แรก... ดังขึ้นในห้องคลอด... เปลี่ยนชีวิต ลูกสาวของฉัน... ลืมตาดูโลกใบใหม่... ด้วยรอยยิ้มเล็กๆ รอยยิ้มนั้น... มันเติมเต็ม... หัวใจที่เคยว่างเปล่า... ให้มีความหมาย แต่ความอ่อนแอ... ในค่ำคืนที่เงียบเหงา... มันแทบจะพังทลาย (Pre-Chorus: การนับวันรอ) ต้องบอกตัวเองว่าต้องสู้... ต้องทำตัวเองให้เข้มแข็ง... ต้องฝืนยืนขึ้นให้ไหว แต่มันยากเหลือเกิน... บางครั้งไม่มีแรงแม้จะก้าวเดิน... ในฐานะแม่ สามเดือนที่ยาวนาน... เหมือนสามปีที่ผ่านพ้น ฉันนับวันคืนที่เธอจะกลับมา... ด้วยสายตาที่เฝ้ามองประตู (Chorus: บทสรุปของความรู้สึก) ความเหงามันกัดกินหัวใจ... จนแทบไม่เหลือแรง เมื่อเธอต้องไป... ทำงานไกลโพ้น... ต้องสู้บนเส้นทางที่มองไม่เห็น โลกทั้งใบ... มันมืดมัวลง... เหมือนฟ้าไร้แสงจันทร์ น้ำตาหยดลง... บนหน้าท้องที่ โตขึ้น... ผสมกับความหวัง รอวันที่กลับมา... อ้อมกอดของฉันยังว่างเปล่า... เฝ้าคอย ฉันจะเข้มแข็งได้อย่างไร... ในวันที่ไม่มีมือเธอมาประคอง... ก้าวเดิน (Bridge: ความหวังเดียวที่ทำให้หายใจ) ฉันคุยกับลูกทุกคืน... เล่าเรื่องของพ่อที่กำลังจะกลับมา ให้ลูกรับรู้ว่า... ยังมีใครอีกคนที่รัก... คอยเฝ้ามองเราจากแสนไกล ความหวังเดียว... ที่ทำให้ฉันหายใจ... ในทุกเช้า คือภาพเธอเดินกลับเข้ามา... ยืนอยู่ตรงหน้าประตู... ในที่สุด ($$Guitar Solo ที่ให้อารมณ์โหยหาและผ่อนคลายในที่สุด) (Chorus: การกลับมาและการก้าวผ่าน) ความเหงามันกัดกินหัวใจ... (ไม่เป็นไรแล้ว... ทุกอย่างกำลังเปลี่ยนไป) เมื่อเธอต้องไป... ทำงานไกลโพ้น... (แต่เราก้าวผ่านมันมาได้) โลกทั้งใบ... มันมืดมัวลง... (และตอนนี้มันสว่างแล้ว) น้ำตาหยดลง... บนหน้าท้องที่ โตขึ้น... (ตอนนี้มีลูก... ที่เป็นพยาน) และแล้ววันนั้นก็มาถึง... อ้อมกอดที่รอคอยกลับมา... โอบฉัน ฉันจะเข้มแข็งได้แล้ว... เมื่อมีมือเธอมาประคอง... ตลอดไป
