(Intro – szum ogniska, wiatr w koronach drzew, delikatny kobiecy szept, narastający chór): Usiądź...Bliżej ognia... Niechaj płomień...Oświetli twoją drogę... Bo każda legenda...Zaczyna się... Od jednego...Szeptu... (Zwrotka I): Tam, gdzie dęby dotykają nieba, A korzenie tulą ziemi głos. Las od wieków niesie pieśni, Których nie uciszy żaden los. Każdy liść pamięta imię, Każdy kamień dawny ślad. Każda rana, każde światło, Tworzą razem jeden świat. Nie pytaj, czy to tylko baśń, Czy legenda dawnych dni. Bo dopóki ktoś jej słucha, Ona nadal w sercach brzmi. (Refren): Las, który pamięta...Nigdy nie milknie. W każdym sercu, Które wybiera prawdę. Las, który pamięta...Nigdy nie gaśnie. Bo każda opowieść Jest początkiem….Nowego świtu!(chór) (Zwrotka II): Przeszli tędy dawni przodkowie, Zostawiając ślady pośród drzew. Jedni nieśli światło w dłoniach, Inni uczyli się przez ból i gniew. Biały Jeleń wciąż prowadzi, Tych, co szukają własnych dróg. Czarny Kruk nad lasem krąży, Strzegąc dawnych, mądrych słów. A gdy kiedyś zgubisz siebie, Niech przypomni ci ten las: Najciemniejsza nawet noc Nie zatrzyma światła w nas. (Refren): Las, który pamięta...Nigdy nie milknie. W każdym sercu, Które wybiera prawdę. Las, który pamięta...Nigdy nie gaśnie. Bo każda opowieść Jest początkiem….Nowego świtu!(chór) (Zwrotka III): Gdy już ucichnie twoja droga, A ogień zmieni się w popiół dnia. Niech twa historia trwa w pamięci, Jak pieśń, którą niesie mgła. Usiądź kiedyś z własnym dzieckiem, Przy płomieniach ciepłych jak świt. I opowiedz o Lesie, który pamięta, Bo w nim wciąż oddycha dawny rytm. Niech odwaga będzie dziedzictwem, Niech prawda prowadzi przez czas. Bo każda dusza, która słucha, Staje się częścią tego lasu. (Refren Finał – pełny chór i orkiestra): Las, który pamięta...Nigdy nie milknie. Dopóki płonie ogień, Dopóki brzmi pieśń. Las, który pamięta...Żyje w nas wszystkich. Bo prawda wypowiedziana….Staje się światłem…. Dla następnych pokoleń!(chór) Dla następnych pokoleń!(chór) (Outro chór stopniowo cichnie, pozostaje ognisko i wiatr): Gdy dojdziesz...Do końca tej drogi... Nie żegnaj...Tej opowieści... Usiądź...Bliżej ognia... I opowiedz ją dalej... Bo dopóki choć jedna dusza Odważy się mówić prawdę... Las będzie pamiętał... A jego pieśń... Nie należy do przeszłości... Nie należy do przyszłości... Ona trwa...W każdym sercu... Które odważy się usiąść... Przy ogniu...I wyszeptać: „Opowiem Ci historię o Lesie, który pamięta… nie milknie.” Nie milknie….! Nie milknie!(Chór) Nie milknie…! Nie milknie!(chór)
