[Verse 1 — อ่อนโยน / ขี้เล่น] เขาบอกว่าเธอตัดสินใจได้ “โอ้โห...แมน-จริง ๆ” เขาบอกว่าเธอกล้าพูดความจริง “นี่แหละคนแมน” ฉันเอียงหัวมองกระจก แล้วถามกระจกเบา ๆ ความกล้าอยู่ตรงไหนของร่างกาย อยู่ที่ไหล่? อยู่ที่เสียง? หรืออยู่ในกางเกง? [Pre-Chorus] หัวใจไม่ได้มี---หนวด สมองไม่ได้มี---เพศ ความกล้าไม่ได้เกิดจากโครโมโซม แล้วทำไม... ต้องเรียกมันว่า “แมน”? (oh-oh) [Chorus — ใหญ่ / ติดหู] เมื่อไรจะเลิกบอกว่า แมน ๆ สักที! คนเก่งไม่จำเป็นต้องแมนจ้า คนกล้าไม่จำเป็นต้องแมนจ้า คนตัดสินใจดีก็ไม่เกี่ยวกับเพศจ้า! แมน แมน แมน — แล้วมันอยู่ตรงไหน? ในความคิดหรือในป้ายชื่อ? ถ้าผู้หญิงทำได้ — เรียกว่าอะไร? ถ้าผู้ชายทำได้ — ก็เรียกว่าคนเหมือนกัน! [Verse 2 — จังหวะเริ่มกระตุก / เสียดสี] เธอร้องไห้ “ไม่แมน” (oh-oh) เธอขอโทษ “ไม่แมน” (oh-oh) เธอบอกว่ากลัว “ไม่แมน” (oh-oh) เธอไม่รู้คำตอบ “ไม่แมน” (oh-oh) แต่เมื่อเธอกล้ายอมรับว่าไม่รู้ นั่นอาจเป็นความกล้าที่สุด ที่คนคนหนึ่งมี [Breakdown — เสียงซ้อน / กระซิบ] แมนคืออะไร? (oh-oh) แมนคืออะไร? (oh-oh) แมนคืออะไร? (oh-oh) กล้า? เก่ง? เด็ดขาด? รับผิดชอบ? ซื่อสัตย์? ใจดี? ... อ้าว แล้วสิ่งพวกนี้เป็นของผู้ชายตั้งแต่เมื่อไร? [Bridge — อ่อนโยน กลายเป็นปรัชญา] เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ยกมือขึ้นตอบคำถาม เด็กผู้ชายคนหนึ่ง ร้องไห้เมื่อทำผิด คนหนึ่งกล้าพูดว่า “ไม่” อีกคนกล้าพูดว่า “ฉันผิด” ไม่มีใครต้องเปลี่ยนเพศ เพื่อเป็นคนที่ดีขึ้น [Final Chorus — ระเบิดเต็ม] เมื่อไรจะเลิกบอกว่า แมน ๆ สักที! คนเก่งไม่จำเป็น...มีแต่...แมน คนกล้าไม่ไม่จำเป็น...มีแต่...แมน คนดีไม่ไม่จำเป็น...มีแต่...แมน ความกล้าไม่มีกางเกง! ความฉลาดไม่มีเพศ! ความรับผิดชอบไม่มีหนวด! หัวใจไม่ได้อ่านบัตรประชาชน! ถ้าจะชมใครว่าเก่ง ก็พูดว่า “เก่ง” ถ้าจะชมใครว่ากล้า ก็พูดว่า “กล้า” ไม่ต้องเติมคำว่าแมน ให้คุณค่าของคนอีกแล้ว [Outro — เบา ๆ / ขำประชด] แมน ๆ... (oh-oh) แมน ๆ... (oh-oh) แมนตรงไหนนะ? อ๋อ... ตรงที่เป็นคนดีต่างหาก
0/500