Du køyrer meg galen, Camilla Rose [Vers 1 – Panteren] Eg såg deg stå der med eit lurt lite smil, du sa du berre skulle prate litt ei stund og kvil. Men før eg visste ordet av det var eg heilt på gli, for du hadde den latteren som gjer ein mann litt fri. Du pratar som eit uvêr, men på den gode måten der, og eg får aldri sagt så mykje før du alt er ferdig her. Du kallar meg for sta og litt for høg på meg sjølv, men eg veit du berre flirer fordi du kjenner meg så vel. [Vers 2 – Camilla Rose] Du kallar deg Panteren og prøver å sjå så hard, men eg ser du blir litt nervøs når eg kjem bort og tek fart. Du prøver å vere roleg, som om du har full kontroll, men eg ser det i augo dine – du slit litt med den rolla. Du søler kaffi i bilen og skuldar på kvar ein sving, og kvar gong du skal vere alvorleg, så gløymer du heile ting. Du seier du har orden, men finn aldri mobilen din, så eg står og ler for meg sjølv og tenkjer: “Kor byrja dette, min venn?” [Refreng – Begge] Du køyrer meg galen, Camilla Rose, med latter og tull og dei rare posa. Eg veit aldri heilt kva du finn på no, men livet blir betre når vi to ler i lag, jo. Du køyrer meg galen, men på ein fin måte, vi tullar og tøyser frå morgon til kveld på lånte. Og sjølv når du ertar meg opp og ned, så hadde eg aldri bytta deg vekk. [Vers 3 – Panteren] Du seier eg går for seint når vi skal ut og gå, men kvar gong eg er klar, så er det du som står og må finne jakka, finne veska, finne alt du nett har hatt, og så står du der og ler og seier: “Nei, men dette vart no bratt.” Du syng høgt i bilen sjølv om tonen ikkje treff, men du gjer det med så mykje stil at eg berre må gi deg rett. Og når du ser på meg og ler sånn som berre du kan gjere, då gløymer eg alt det dumme eg eigentleg skulle seie. [Vers 4 – Camilla Rose] Du er ikkje alltid enkel, det skal du berre vite, for du kan vere sta som fjell og sur for reine lite. Men du har det hjartet som kjem fram når dagen blir litt grå, og du får meg alltid til å smile sjølv når alt går smått og små. Så ja, du er litt håplaus, men det er vel eg òg, vi rotar oss bort i småting, men finn alltid vegen to. Og det er kanskje akkurat det som gjer at dette går, for vi ler av alt det rare og står att når dagen rår. [Refreng – Begge] Du køyrer meg galen, Camilla Rose, med latter og tull og dei rare posa. Eg veit aldri heilt kva du finn på no, men livet blir betre når vi to ler i lag, jo. Du køyrer meg galen, men på ein fin måte, vi tullar og tøyser frå morgon til kveld på lånte. Og sjølv når du ertar meg opp og ned, så hadde eg aldri bytta deg vekk. [Bridge – Begge] Vi treng ikkje vere perfekte, det har vi aldri prøvd, vi snublar litt i kvardagen, men ler før vi blir trøytte. Du med dine rare påfunn, eg med mitt rot og mitt, men saman blir det faktisk ganske fint oppi alt det litt. Så om verda går på skeive og dagen blir litt rar, så finn vi fram gitaren og syng som om vi ikkje har eit einaste problem i verda som kan stoppe det vi har, for latter er det beste når livet tek litt tak. [Siste refreng – Begge] Du køyrer meg galen, Camilla Rose, men eg hadde blitt galen utan deg òg. For livet blir kjedeleg utan litt tull, utan latter i bilen og kaffi som skvulpar fullt. Du køyrer meg galen, men det er heilt sant, du gjer kvar ein dag både varm og litt sprø iblant. Så om du held fram med å tulle sånn, så blir eg verande her – og syng med deg song for song. [Outro – Begge] Ja, du køyrer meg galen, Camilla Rose, men eg smiler kvar gong du kjem gåande mot meg. Og om dagen blir lang og verda litt grå, så ler vi oss gjennom det – vi to.
