[Intro — เปียโนบรรเลงช้า ๆ] โลกหมุนไปไกลเกินสายตา ความรู้พาเราไปถึงดวงดาว เราคำนวณเรื่องราวอันยืดยาว แต่บางครั้งกลับเหงา…โดยไม่เข้าใจ [Verse 1] เราสร้างเครื่องมือให้โลกก้าวไกล เรียนรู้สิ่งใหม่ได้ทุกเวลา ใช้ตัวเลขทำนายเรื่องราวข้างหน้า แต่เคยถามไหมว่า…ใครกำลังเสียใจ รอยยิ้มที่เห็นอาจซ่อนน้ำตา ถ้อยคำธรรมดาอาจมีความหมาย คนหนึ่งเงียบงัน ใช่ว่าไม่เป็นอะไร บางแผลในใจ…ไม่มีข้อมูลใดอธิบาย [Pre-Chorus] เพราะคนเรามีรัก มีหวัง มีฝัน มีคืนที่ไหวหวั่น มีวันที่อ่อนล้า แม้โลกจะอ่านทุกความเป็นมา ก็ยังต้องใช้หัวใจ…เข้าใจผู้คน [Chorus — ดนตรีเปิดกว้าง สตริงและกลองเข้ามาอย่างนุ่มนวล] แม้คำนวณทุกสิ่งได้บนโลกนี้ ก็ไม่มีสมการใดแทนหัวใจ ความรู้พาเราไปได้แสนไกล แต่ความเมตตาพาเราไปถึงกัน ปัญญาต้องมีรักคอยนำทาง อย่าใช้ความเก่งสร้างน้ำตาให้ใคร โลกจะก้าวหน้าสักเพียงเท่าไร อย่าลืมว่าหัวใจ…ต้องการความเข้าใจ [Verse 2] สายน้ำยังไหลไปตามทางของมัน แสงเช้าส่องฝันบนผิวน้ำใส เราอาจอธิบายคลื่นทุกลูกได้ แต่ความสงบในใจ…ต้องสัมผัสเอง คนที่มีปัญญาใช่ว่าต้องชนะ ไม่จำเป็นต้องเอาชนะทุกเรื่อง บางครั้งการฟังด้วยใจไม่ขุ่นเคือง กลับช่วยปลดเปลื้องความทุกข์ของคน [Pre-Chorus 2 — เพิ่มเสียงประสานบางเบา] ปัญญาไร้รักอาจทำร้ายใคร ความหวังดีไร้ความเข้าใจอาจหลงทาง ถ้าเรามีสองสิ่งคอยนำทุกก้าวย่าง โลกที่แตกต่าง…ก็อาจงดงาม [Chorus — ร้องด้วยอารมณ์เข้มข้นขึ้น] แม้คำนวณทุกสิ่งได้บนโลกนี้ ก็ไม่มีสมการใดแทนหัวใจ ความรู้พาเราไปได้แสนไกล แต่ความเมตตาพาเราไปถึงกัน ปัญญาต้องมีรักคอยนำทาง อย่าใช้ความเก่งสร้างน้ำตาให้ใคร โลกจะก้าวหน้าสักเพียงเท่าไร อย่าลืมว่าหัวใจ…ต้องการความเข้าใจ [Bridge — ลดดนตรี เหลือเปียโนและเสียงร้อง] วันหนึ่งเมื่อแสงดาวลาลับ สิ่งใดจะยังอยู่กับเรา ไม่ใช่ชื่อเสียงหรือเรื่องราว แต่คือความรักที่เราเคยมอบให้กัน หากความรู้ทำให้เราเป็นผู้ยิ่งใหญ่ ขอให้หัวใจทำให้เราเป็นคนดี เพราะโลกไม่ต้องการเพียงคนเก่งมากมาย แต่ต้องการคนที่ใช้ความเก่ง…ด้วยความเมตตา [Final Chorus — ดนตรีเต็มอารมณ์] แม้คำนวณทุกสิ่งได้บนโลกนี้ ก็ไม่มีสมการใดแทนหัวใจ ความรู้พาเราไปได้แสนไกล แต่ความเมตตาพาเราไปถึงกัน ให้ปัญญาเป็นแสงส่องทางชีวิต ให้ความคิดมีรักเป็นเครื่องนำทาง แม้โลกเปลี่ยนแปลงไปอีกกี่เส้นทาง ขอให้หัวใจ…ยังไม่ลืมความเป็นคน [Outro — เปียโนและแคนบรรเลงแผ่วเบา] สมการอาจบอกความจริงของโลก แต่ความรักบอกเราว่า…ควรใช้ชีวิตอย่างไร เพราะความเจริญที่แท้จริง ไม่ใช่เพียงการรู้ทุกสิ่ง… แต่คือการรู้มากพอ ที่จะไม่ทำร้ายหัวใจของกันและกัน [ดนตรีค่อย ๆ จางหาย]
0/500