Bir gecə yuxuda harasa düşdüm, Əvvəl elə bildim tanış bir yerdəyəm. Amma içimdə bir hiss rahatlıq qoymadı, Narahatlıqla mələkdən soruşdum: – Haradayıq? Bu necə bir aləmdir? Mələk mənə cavab verdi: – Diqqətlə bax… – Üzlərinə nəzər sal… Keçib gedən insanlara baxaraq, Qəfildən anladım… Onların ağzı yox idi… Lakin başqa cəhətdən Bizə bənzəyirdilər. Yenidən mələyə tərəf döndüm: – Ağız yoxdur?! – Bunun səbəbi nədir? Mələk sakitcə izah etdi: – Bu, Tanrının sonuncu əsəri, Onun sevimli bəndələridir… Siz isə Yer üzündə artıq yoxsunuz, Çünki sizi öz diliniz məhv etdi. – Bunlar nə danışır, nə qışqırır, Dil və ağız Tanrı tərəfindən Onlardan alınmışdır. O, yeni insanı xeyir üçün yaratdı, Çünki siz etimadı doğrultmadınız. – Sizə dil verildi, Amma siz onunla təkcə nifrət yaydınız. Söz yerinə – qarğış, böhtan, yalan… Birlik yerinə – sərhədlər, düşmənlik, qan… Müxtəlif dillərdə danışdıqca, Bir-birinizdən uzaqlaşdınız. Bütün dünyanı parçaladınız, Ölkələri, torpaqları böldünüz. Savaş ardınca savaş açdınız, Və nəhayət, özünüzü məhv etdiniz. Bütün bunlar ağzınızın ucbatından baş verdi, Ona görə Tanrı onu üzünüzdən sildi. – Budur, indi gördüyün insanlar… Sizdən tamamilə fərqli. Onlar nə yalan, nə də qəzəb bilirlər. Sözsüz bir-birini anlayırlar, Aralarında nə dava var, nə kin… Mən təəccüblə soruşdum: – Bəs onlar necə yaşayır? Nə ilə qidalanır? Mələk təbəssümlə cavab verdi: – Onları yalnız xeyirxahlıq bəsləyər. Onların varlığı sevgidən asılıdır. Sevgi ilə yaşayırlar, Sevməkdən vaz keçsələr, Yox olub gedərlər… Ona görə də onlar üçün Sevgidən dəyərli heç bir şey yoxdur.
0/500