👑فصل4️⃣9️⃣👑قسمت9️⃣👑9️⃣3️⃣📝6️⃣0️⃣👑 پادشاهی بهرام گور 👑

یه یـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه یــــهــــــــــــــیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه یهیــکاـــــــــــــــــــــیکــــــــــــــــ یکایک یک یک یک [verse11] [return, prosperity, poetic justice] یکایک سوی ده نهادند روی به هر برزن آباد کردند جوی همان مرغ و گاو و خر و گوسفند یکایک برافزود بر کشتمند درختی به هر جای هرکس بکشت شد آن جای ویران چو خرم بهشت به سالی سه دیگر بیاراست ده برآمد ز ورزش همه کام مه چو آمد به هنگام خرم بهار سوی دشت نخچیر شد شهریار ابا موبدش نام او روزبه چو هر دو رسیدند نزدیک ده --- نع نعنعنعنگهه نــــع نگه نعگه [verse12] [wonder, wisdom, royal praise] نگه کرد فرخنده بهرام گور جهان دید پر کشتمند و ستور برآورده زو کاخهای بلند همه راغ و هامون پر از گوسفند همه راغ آب و همه دشت جوی همه ده پر از مردم خوب‌روی پراگنده بر کوه و دشتش بره بهشتی شده بوم او یکسره به موبد چنین گفت کای روزبه چه کردی که ویران بد این خوب ده پراگنده زو مردم و چارپای چه دادی که آباد کردند جای --- مورد موـــــــــــــــــــبد بد بد بد [verse13] [wisdom, humility, poetic closure] بدو گفت موبد که از یک سخن به پای آمد این شارستان کهن همان از یک اندیشه آباد شد دل شاه ایران ازین شاد شد مرا شاه فرمود کاین سبز جای به دینار گنج اندر آور به پای بترسیدم از کردگار جهان نکوهیدن از کهتران و مهان بدیدم چو یک دل دو اندیشه کرد ز هر دو برآورد ناگاه گرد همان چون به یک شهر دو کدخدای بود بوم ایشان نماند به جای ---پیـــــــــــــــــــــــــــراــــــــــــــــــــــــــــــهاهاهاــــــــــــــــــن پیـــــــــــــــــــــــــــراــــــــــــــــــــــــــــــهاهاهاــــــــــــــــــن پیـــــــــــــــــــــــــــراــــــــــــــــــــــــــــــهاهاهاــــــــــــــــــن [verse14] [clarity, unity, divine insight] برفتم بگفتم به پیران ده که ای مهتران بر شما نیست مه زنان کدخدایند و کودک همان پرستار و مزدورتان این زمان چو مهتر شدند آنک بودند که به خاک اندر آمد سر مرد مه به گفتار ویران شد این پاک جای نکوهش ز من دور و ترس از خدای ازان پس بریشان ببخشود شاه برفتم نمودم دگرگونه راه یکی با خرد پیر کردم به پای سخن‌گوی و بادانش و رهنمای --- اــــــــــــاـــــــــــــآـــــــباباباد باد آزاد با در باد باد باد باد اباد [verse15] [wisdom, renewal, poetic justice] بکوشید و ویرانی آباد کرد دل زیردستان بدان شاد کرد چو مهتر یکی گشت شد رای راست بیفزود خوبی و کژی بکاست نهانی بدیشان نمودم بدی وزان پس گشادم در ایزدی سخن بهتر از گوهر نامدار چو بر جایگه بر برندش به کار خرد شاه باید زبان پهلوان چو خواهی که بی‌رنج ماند روان دل شاه تا جاودان شاد باد ز کژی و ویرانی آباد باد --- [verse16] [royal reward, poetic closure] چو بشنید شاه این سخن گفت زه سزاوار تاجی تو ای روزبه ببخشید یک بدره دینار زرد بران پرهنر مرد بیننده مرد ورا خلعت خسروی ساختند سرش را به ابر اندر افراختند ---