
Worte zuvor Vorwort Do warn ma lang scho nimmer, aber do warn ma scho öfter, aber hoid lang scho nimmer do. Ma is glei wieder do, do war ma hoid so oft, dass des Dosei koa Problem is. So do sand ma in Landshut im Cafe Chocolat, weil in meim Stammcafe, dem Belstner, koa Platz mehr frei war und do wo ih jetzt bin war ih hoid scho lang nimmer. Des geht ma ah öfter so, dass ih wo länger nimmer war und ih frog mi, wos is draus gworn. So geht`s ma ah mit Menschen de ma scho gfühlt a Ewigkeit nimmer gsehn hod und oft warn de Menschen ah mit am ganz andern bekannt als der der ih heut bin. De datn schaun wos draus gworn is, ih bestimmt ah. So is des, es verändert sich ois. Ih wüsst wenig wos so bliem is wia`s scho immer war. Ih mog koane Phrasen, ih mog koa Sentimentalität, ih mog des ned, wenn ma sich selbst bemitleidet. Oh ja, ma hätt bestimmt an Grund z`song, war ois besser und do mecht ih den Münchner Querulanten zitiern "Heut is de guade oide Zeit von Morgn." Mei guade oide Zeit hod`s so ned gebn, wos bestimmt sehr prägsam war des war de Jugend. Mei Jugend war sehr lebhaft und do erinner ih mi ah oft, aber war des de guade oide Zeit. Heut boomen ja de achtzger Jahre und ih war a Junger aus der Zeit und ih denk, da war wirklich vui grundlegend anders. So aufmupfad ko ma heut gar nimmer sei, de Freiheit hod ned moi wos mit da Jugend z`doa ghabt, es war so, dass ma ah moi a lebendiger Fisch sei durft und so richtig gegen den Strom schwimma konnt. Grad ah damals hod des Leben und ham de Leut oan abgwatscht, aber des war anders, der Vernichtungsgedanke war ned so ausgeprägt und des Motto "Leben und Leben lassen" war no ned so durchgregelt. De Leut ham ihre Grenzen anders wahrgnomma. Schluss jetzt soi`s um de Zukunft gehn und do woaß ih ned mehr ois dass Morgen Morgen sei werd und ih ned den Tag dor dem Abend loben werd. Aber durch des, dass ih seit meiner Jugend fast Mitte der achtzger Jahre mit Jesus lebe is mei Blick a ganz andrer, des is a Blick der immer erst auf den Schöpfer grichtet is. Des is ned abstrakt oder irgendwia verrückt, des is absolut erdig. Des hört sich ungwohnt oh von dem Himmlischen zu redn. Aber so is des, sie soin es mit am Dichter z`doa kriang, wia`s ihn no ned kennan, außer sie kennan mi bereits, dann kennan`s song, ah den kenn ma scho, des is doch der der ollweil im Cafe...und der war doch der der ständig... Ah ja mei wos soi ma song, wos soi ma song, er soi selbst redn und des duat er ah. Es is übrigens sehr interessant sich moi ältere Seiten meines Werkes ohz´schaun, denn da staun ih selber, wos ma ois so ganz Normaler dalebt, vorhergsehn und scho so beschrieben hod. Do sog ih ma selber oft, ja genau des hob ih scho gsogt wo`s für nermand a Thema war. Oiso dann moi aufpasst, es könnt zu Überraschungen im folgenden Jahr kemma, de ih dann ned moi groß erwähne, oder nur mit am "Ah ja", weil des hoid ah scho vor Jahren gstimmt hod. Der Mensch erntet wos er gsät hod, stimmt immer, bei mir wia bei eahna und des gilt ebenso für unsern Staat und überhaupt. Do warn ma lang scho nimmer, do wo de Saat gsät werd, ah in Gedanken. Roland, a boarischer Dichter

