[Intro] Je stem was gratis. De gevolgen niet. [Hook] Elke cent om, bij de kassa weer stil. Mandje halfvol, maar de bon doet wat hij wil. Ze zeggen: “droogte”, ze zeggen: “oorlog”. Ze zeggen van alles, maar doen niks voor ons. Elke cent om, elke maand weer krap. Ze noemen het beleid, ik noem het een klap. [Verse 1] Boodschappen doen is rekenen met stress. Brood, melk, kaas, alles voelt als een test. Vroeger weektas vol, nu kijk je wat kan. Je pakt iets terug en schaamt je ervan. Prijs omhoog, loon blijft staan. Zij praten koopkracht, jij voelt het bestaan. Ze knikken begripvol, mooi ingestudeerd. “Wij snappen uw zorgen” — ja, vast. Gefeliciteerd. Eerst was het corona, toen was het gas. Toen was het de oorlog, toen droogte in het gras. Altijd een reden, altijd een scherm. Nooit iemand daarboven die zegt: “Dit is ons werk.” [Pre-Hook] Ze hebben een smoes voor elke fout. Maar geen plan voor wie het koud houdt. [Hook] Elke cent om, bij de kassa weer stil. Mandje halfvol, maar de bon doet wat hij wil. Ze zeggen: “droogte”, ze zeggen: “oorlog”. Ze zeggen van alles, maar doen niks voor ons. Elke cent om, elke maand weer krap. Ze noemen het beleid, ik noem het een klap. [Verse 2] Ze praten in zalen over mensen op straat. Maar nooit met de mensen waar het echt over gaat. Ze gooien met cijfers, grafiek op grafiek. Maar mijn pinpas zegt harder wat ik vind van politiek. “Even volhouden.” “Het trekt straks wel bij.” Makkelijk praten met een buffer erbij. Jij draait je cent om, zij draaien het verhaal. Jij betaalt vandaag, zij beloven normaal. Ze noemen het eerlijk, ze noemen het groen. Maar vragen nooit hardop: wat moet iemand doen? Als alles duurder wordt en niks echt zakt, dan is het geen pech meer, dan is het beleid dat knakt. [Bridge] En ja, we hebben gestemd, dus de grap is gemeen. We kozen mooie woorden, nu staan we alleen. Niet links, niet rechts, maar recht in je gezicht: als je ons laat betalen, doe dan niet alsof je het fixt. [Verse 3] Ze wijzen naar buiten, naar weer en naar land. Naar oorlog, naar markt, naar een lege bestuurdershand. Maar elke keer weer komt dezelfde zin: “Wij kunnen niet anders.” Daar trap ik niet in. Want als zij iets willen, dan kan het ineens snel. Nieuwe regels, nieuwe lasten, nieuwe prijs op je vel. Maar als jij vraagt: “haal wat druk van mijn nek,” dan wordt het stil en schuiven ze het gesprek. [Final Hook] Elke cent om, bij de kassa weer stil. Mandje halfvol, maar de bon doet wat hij wil. Ze zeggen: “droogte”, ze zeggen: “oorlog”. Ze zeggen van alles, maar doen niks voor ons. De waarheid slaat in als een blok beton. Je koos voor mooie woorden, nu betaal je de bon. [Outro] Je stem was gratis. De gevolgen niet. De Waarheid.
