[Intro: Emotional Piano, Deep Atmospheric Pad, Distant Male Choir] Kiedy miałem dwadzieścia lat… Myślałem, że będę kimś innym. Że życie pójdzie prostszą drogą. Że ludzie będą zostawać. Że miłość wystarczy. Że ciężka praca zawsze wygrywa. Myliłem się. Prawie we wszystkim. Ale właśnie dlatego… Dzisiaj wiem, kim się stałem. ⸻ [Verse 1: Deep Raspy Male Vocal, Warm Bass Guitar, Emotional Piano, Minimal Organic Drums] Pamiętam dłonie zdarte od roboty. Pamiętam puste konto i pełną odpowiedzialność. Pamiętam powroty nocą, kiedy radio grało ciszej niż myśli. Pamiętam ludzi, których już dawno nie ma. I pamiętam tych, którzy zostali. Bo właśnie oni pomogli mi przetrwać. Nie książki. Nie motywacyjne cytaty. Tylko życie. Takie bez filtrów. Za dużo nocy, kiedy wszystko szło w chuj nie tak. Za dużo poranków, gdy nie miałem siły wstać. A jednak wstawałem. Bo nie znałem innej drogi. ⸻ [Pre-Chorus: Emotional Cello Ensemble, Low Male Harmony] Życie zabiera. Życie daje. Najważniejsze jest to, co zostaje w środku. ⸻ [Chorus: Emotional Piano, Deep Bass, Male Choir Textures, Slow Heavy Drums] Patrzę w lustro. I wiem, kim się stałem. Nie wszystkim, kim chciałem być. Ale dokładnie tym, kim musiałem zostać. Po tym całym syfie. Po tych wszystkich dniach. Życie nieraz chciało mnie złamać. Chuj. Nie dałem się. ⸻ [Verse 2: Organic Drums, Warm Bass Guitar, Subtle Violin Layers] Dzisiaj mam mniej złudzeń. I dużo więcej spokoju. Mniej ludzi wokół. Ale więcej prawdy przy stole. Nie potrzebuję braw. Nie potrzebuję tłumu. Największe zwycięstwa przychodzą po cichu. Pamiętam telefony, których nikt nie odebrał. Pamiętam drzwi, które zamknęły się przede mną. Pamiętam chwile, kiedy chciałem odpuścić. I właśnie dlatego dzisiaj wiem, ile jestem wart. Bo człowiek poznaje siebie nie wtedy, gdy wygrywa. Tylko wtedy, gdy nie ma już sił. A mimo to idzie dalej. ⸻ [Bridge: Piano, Solo Cello, Spoken Word Delivery] Nie jestem tym, kim chciałem być mając dwadzieścia lat. Wtedy myślałem, że życie wygląda inaczej. Dzisiaj wiem, że najpierw dostajesz po mordzie. A dopiero później uczysz się żyć. I wiesz co? Chuj. Nie zamieniłbym tej drogi na żadną inną. ⸻ [Final Chorus: Full Piano, Deep Bass, Emotional Cello, Male Choir, Cinematic Peak] Patrzę w lustro. I wiem, kim się stałem. Nie wszystkim, kim chciałem być. Ale dokładnie tym, kim musiałem zostać. Po tym całym syfie. Po tych wszystkich dniach. Życie nieraz chciało mnie złamać. Chuj. Nie dałem się. [Male Choir] Kim się stałem… Kim się stałem… Po tych wszystkich latach… Dalej stoję… ⸻ [Outro: Emotional Piano, Solo Cello, Distant Male Choir, Long Reverb Tail] Nie wszystko wyszło tak, jak miało wyjść. Nie każdy został, jak obiecywał. Nie każde marzenie udało się dogonić. Kilka razy życie rozjebało mi cały stół. Kilka razy sam musiałem zbierać się z gleby. Kilka razy patrzyłem przed siebie i nie widziałem już nic. Ale wiesz co? Walić to wszystko. Walić żal. Walić rozczarowania. Walić ludzi, którzy potrafili być obok tylko wtedy, gdy było wygodnie. Za długo nosiłem ten ciężar. Za długo wracałem do rzeczy, których już nie da się zmienić. Dzisiaj zostawiam to za sobą. Na dobre. Bo jestem tutaj. Oddycham. Idę dalej. Mam ludzi, których warto mieć obok. Mam marzenia, których jeszcze nie spełniłem. Mam drogę, która nadal prowadzi przed siebie. Było ciężko. Było kurewsko ciężko. Ale po tym wszystkim… Wciąż tu jestem. Wciąż oddycham. Wciąż idę dalej. I właśnie dlatego… Patrzę w lustro. I nie odwracam wzroku.
