Κάποτε μου είχες πει... Πως στην κοιλιά σου ξανά φασόλια δε θα βάλεις... Μα ήρθες πάλι στο γιαπί, Μια προφητεία καταστροφής, πολύ μεγάλης... Όλα έβαιναν καλώς, Ήταν μια μέρα δροσερή, Του Aπρίλη ο καιρός, Μια απόλαυση σωστή. Μα της μοίρας τα τερτίπια, έχουν πάντα άλλες βλέψεις, με μια συστροφή του εντέρου, Την παράσταση θα κλέψεις. Μπορεί το Mίλκο να 'φταιγε, μπορεί και το κασέρι, μα ο γιος του πρωτομάστορα, έπεσε σαν αστέρι... Μια κλανιά μονάχα φτάνει, να βρωμίσει το γιαπί, και οι εργάτες να την κάνουν, πριν το σπίτι να χτιστεί. Μια κλανιά μονάχα φτάνει, να βρωμίσει το γιαπί, και οι εργάτες να την κάνουν, πριν το σπίτι να χτιστεί. Εαν είχα δει ποτέ μου να εξανεμίζονται οι ελπίδες του κόσμου Μέσα σε μια στιγμή... Θα ήταν αυτή η κλανιά η ζοφερήηηηηη! Και σε ρωτώωω, μα απάντηση, δεν παίρνω... Πως μπορώωω, στη ζωή να προχωρήσω άλλο πια... Κάθε στιγμή που αναπνέω, θυμίζει... Την απαίσια, υγρή σου κλανιάααααα! Μια κλανιά μονάχα φτάνει, να βρωμίσει το γιαπί, και οι εργάτες να την κάνουν, πριν το σπίτι να χτιστεί. Μια κλανιά μονάχα φτάνει, να βρωμίσει το γιαπί, και οι εργάτες να την κάνουν, πριν το σπίτι να χτιστεί. ...Αν... Αν τα φασόλια μιλούσαν... Τι θα έλεγαν, άραγε; Πως είναι θύτες, ή θύματα; Απάντηση δε θα βρεις, μόνο τα άπειρα, των αθώων τα μνήματα...
