De man zei tegen mij: “Ik ben het zat”. Ik heb het hier helemaal gehad. Altijd maar gezanik en gezeur. Nog maar zelden geeft een dag wat kleur. Ik vindt alleen ellende op mijn pad. Mijn werk bevalt me echt niet meer. Altijd maar moeten, telkens weer. En ik moet nog zeker zo’n 15 jaar. Dat wordt mij allemaal veel te zwaar. Mijn besluit staat vast, deze keer. Ik ga weg. Naar een land waar niemand mij kent. Waar de zon me elke dag verwent. Ik ga weg. Naar een plek waar de mensen nog rustig praten. En ze elkaar nog in hun waarde laten. Ja, ik ga weg. Hij had er schijnbaar goed over nagedacht. Zijn verhaal won verbazingwekkend snel aan kracht. Hij sprak met passie over onbekende plekken. Waar hij allemaal naar toe ging trekken. Zijn verhaal won telkens een beetje meer aan pracht. De man raakte nu bijna buiten zinnen. Hij wilde werkelijk opnieuw beginnen. Zijn plan lag echt al helemaal klaar. Hij ging vertrekken in het nieuwe jaar. Hij hield zijn emoties nu niet meer binnen. Ik ga weg. Naar een land waar niemand mij kent. Waar de zon me elke dag verwent. Ik ga weg. Naar een plek waar de mensen nog rustig praten. En ze elkaar nog in hun waarde laten. Ja, ik ga weg. De man is werkelijk weg gegaan. Hij begon gewoon een nieuw bestaan. En soms bij alledaagse dingen, hoor ik hem ineens heel zachtjes zingen……… Ik ga weg. Naar een land waar niemand mij kent. Waar de zon me elke dag verwent. Ik ga weg. Naar een plek waar de mensen nog rustig praten. En ze elkaar nog in hun waarde laten. Ja, ik ga weg.


